Сураи Аль-Араф — Оят 121

1. Маънои калимаҳо:

— «Қолу»: гуфтанд.

— «Оманно»: имон овардем, бовар кардем.

— «Би-рабби-л-ъоламин»: ба Парвардигори ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ҷодугарон, ки дар аввал барои муқобила бо Мӯсо (алайҳис-салом) ҷамъ шуда буданд, пас аз дидани муъҷизаи бузурги ӯ ва шикасти ҳақиқати онҳо, ба Худои ягона имон оварданд. Онҳо эълон карданд, ки ба Парвардигори тамоми махлуқот — ба Худое, ки ҳамаи ҷаҳониёнро офаридааст ва идора мекунад, имон овардем. Ин имон овардани онҳо пас аз он буд, ки ҳақиқат барояшон ошкор гардид ва фаҳмиданд, ки он чи Мӯсо (алайҳис-салом) овардааст, ҷоду нест, балки муъҷизаи Худост. Онҳо Парвардигорони ботилро тарк карданд ва ба Парвардигори ҳақиқӣ — Аллоҳи ягона — рӯй оварданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳатто дили душманони сахтро тағйир дода метавонад, агар онҳо бо инсоф ва беғаразона ба он нигаранд.

— Имон овардан ба «Рабби-л-ъоламин» — Парвардигори ҷаҳониён — маънои онро дорад, ки тамоми оламҳо, аз ҷумла инсонҳо, фариштаҳо ва дигар махлуқот, зери идораи як Худои ягона қарор доранд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақиқатро қабул кунем, ҳатто агар он бар хилофи манфиатҳои шахсии мо бошад ҳам.

— Қиссаи ҷодугарон дарси бузургест барои ҳама: онҳо ҳаёти худро дар роҳи ботил гузаронда буданд, аммо вақте ҳақиқатро диданд, аз он рӯй нагардонданд ва ба он имон оварданд.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки имон овардан ба Аллоҳ сарчашмаи оромиш ва наҷот аст, зеро ҷодугарон пас аз имон овардан ба Аллоҳ аз таҳдидҳои Фиръавн наҳаросиданд ва бар ҳақиқат устувор монданд.