Сураи Аль-Араф — Оят 119

1. Маънои калимаҳо:

• فَغُلِبُوا: Пас мағлуб шуданд, шикаст хӯрданд.
• هُنَالِكَ: Дар он ҷо, дар он мавқеъ ва майдон.
• وَانقَلَبُوا: Ва баргаштанд, рӯй гардонданд.
• صَاغِرِينَ: Хор, зор, забун, сархам.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) асои худро партофт ва он ба морҳои бузург табдил ёфт ва ҳамаи афсунҳои ҷодугаронро фурӯ бурд, ҷодугарон дар он майдони бузург мағлуб шуданд ва шикаст хӯрданд. Мӯсо (алайҳис-салом) дар он манзара пирӯз шуд. Фиръавн ва қавми ӯ низ дар он ҷо хор ва забун гардиданд ва бо сархамӣ ва расвоӣ баргаштанд. Онҳо фаҳмиданд, ки ин кор аз ҷониби Аллоҳ таоло аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба он муқобилат кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Аллоҳ таоло ҳақро ҳамеша пирӯз мегардонад, ҳарчанд ки душманон бо тамоми нерӯи худ бар зидди он биистанд.
• Ҳақиқати ҷоду ва афсун нотавон аст дар муқобили мӯъҷизаи паёмбарон ва қудрати Аллоҳ.
• Хорӣ ва забунӣ сарнавишти ҳар касест, ки бар зидди ҳақ меистад ва худро бузург мепиндорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд ба Аллоҳ таваккул кунем ва аз ҳақ натарсем, зеро пирӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ аст.
• Қиссаҳои Қуръон дарсҳои бузург барои инсонҳо доранд ва моро ба сӯи имон ва итоат ба Аллоҳ ҳидоят мекунанд.