Сураи Аль-Араф — Оят 123

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آمَنتُم بِهِ»: имон овардед ба Ӯ (яъне ба Худо) ё тасдиқ кардед Мӯсоро.
• «مَكْرٌ»: ҳила, найранг, фиреб.
• «مَكَرْتُمُوهُ»: он ҳилро андешидед ва ба кор бурдед.
• «الْمَدِينَةِ»: шаҳр, ки дар ин ҷо мурод Миср аст.
• «أَهْلَهَا»: сокинони он шаҳр, яъне қибтиҳо.
• «فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳед донист, яъне оқибати кори худро хоҳед дид.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба ҷодугарон гуфт: «Оё шумо пеш аз он ки ман ба шумо иҷозат диҳам, ба Ӯ имон овардед ва Мӯсоро тасдиқ кардед?» Вай ин имонро на ҳақиқат, балки ҳилаву найранге донист, ки гӯё шумо бо Мӯсо дар шаҳр андешидаед, то сокинони онро аз шаҳр берун кунед ва худатон соҳиби неъматҳои он шавед. Баъд Фиръавн онҳоро таҳдид кард, ки ба зудӣ оқибати ин кори худро хоҳанд донист ва азоби сахти ӯро хоҳанд чашид.

Дар ҳақиқат, ин гуфтаҳои Фиръавн бардурӯғ ва беасос буданд. Ҷодугарон ба Мӯсо имон оварданд, зеро ҳақиқатро диданд ва мӯъҷизаи Худоро шинохтанд, на ба хотири ҳила ё фиреб. Аммо Фиръавн бо ғурур ва саркашӣ нахост ҳақро бипазирад ва ба ҷои тавба, ба таҳдиду ваъида рӯй овард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ҳақиқат ҳар қадар талх бошад ҳам, бояд онро бипазирем ва ба он имон оварем, на ин ки бо ғурур ва саркашӣ онро инкор кунем.
• Имон овардан ба Худо ва паёмбарон кори дил аст, на мансуб ба иҷозати инсонҳо; касе ҳақ надорад дигаронро аз имон боздорад.
• Таҳдид ва зӯроварӣ роҳи ҳалли мушкилот нест, балки сабаби ҳалокати золимон мегардад.
• Худованд ҳақро бо мӯъҷизаҳо равшан месозад ва касе ки бо инсоф бошад, онро мепазирад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар пайи ҳақ бошем ва аз тақлиду ғурур дурӣ ҷӯем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем.