Сураи Аль-Араф — Оят 124

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لَأُقَطِّعَنَّ»: Ҳатман бурида хоҳам, порча-порча хоҳам кард.
• «مِنْ خِلَافٍ»: Аз тарафҳои мухолиф, яъне дасти як тараф ва пои тарафи дигар.
• «لَأُصَلِّبَنَّكُمْ»: Ҳатман шуморо ба дор хоҳам овехт.
• «أَجْمَعِينَ»: Ҳамаи шумо, бидуни истисно.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба ҷодугароне, ки ба Мӯсо (а) имон оварданд, бо таҳдиди сахт гуфт: Ҳатман дастҳо ва пойҳои шуморо аз тарафҳои гуногун бурида хоҳам кард — яъне дасти рост бо пои чап ё дасти чап бо пои рост — то азобу ҷазо сахттар ва таъсирноктар бошад. Сипас ҳамаи шуморо ба танаи дарахтони хурмо овехта, ба дор хоҳам кашид, то дигарон ибрат гиранд ва аз ин сарнавишт битарсанд.

Ин оят нишон медиҳад, ки Фиръавн чӣ қадар мутакаббир ва бераҳм буд. Ӯ натанҳо ба имон овардани ҷодугарон муқобилат кард, балки ба онҳо азобу шиканҷаи ваҳшатнокро таҳдид намуд. Аммо ҷодугарон бо вуҷуди ин таҳдидҳо аз имон барнагаштанд ва ба Худованди ягона сахт пайваста монданд. Ин ҳодиса саботу устувории онҳоро дар роҳи ҳақ нишон медиҳад ва барои ҳамаи мӯъминон дарс аст, ки дар роҳи имон бояд сабр ва истодагарӣ кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва сабот дар роҳи ҳақ метавонад ба озмоишҳои сахт рӯ ба рӯ шавад, аммо мӯъмин бояд аз ҳақ нагардад.
• Қудрати золимон абадӣ нест; ҳарчанд таҳдид ва зулм кунанд, оқибати некӯ барои порсоён аст.
• Ин ҳодиса далели онаст, ки ҷодугарон пас аз дидани мӯъҷизаи Мӯсо (а) ба ҳақиқат пай бурданд ва ҳатто таҳдиди марг онҳоро аз имон боз надошт.
• Дарс барои ҳамаи мо: арзиши имон ва тавҳид аз ҳаёт ва ҷон болотар аст, ва касе ки ба Худо таваккул кунад, Худо ӯро қувват ва сабот ато мекунад.
• Ин оят инчунин нишон медиҳад, ки Қуръон ҳодисаҳои воқеиро бо тафсилоти дақиқ баён мекунад, то бандагони Худо аз онҳо ибрат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.