Сураи Аль-Араф — Оят 122

1. Маънои калимаҳо:

• رَبِّ — Парвардигор, Офаридгор ва тарбияткунандаи ҳамаи махлуқот.
• مُوسَىٰ — Мӯсо (алайҳис-салом), пайғамбари бузурги Худо.
• هَارُونَ — Ҳорун (алайҳис-салом), бародари Мӯсо ва пайғамбари Худо.

1. Тафсири оят:

Ин қисмати гуфтори ҷодугарон аст, ки пас аз дидани муъҷизаи бузурги Мӯсо (алайҳис-салом) ва шикасти афсунҳои худ ба Худои ягона имон оварданд. Онҳо эълон карданд, ки ба Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун имон овардаанд. Яъне, онҳо иқрор шуданд, ки Парвардигор ва Офаридгори ҳақиқӣ ҳамон Худоест, ки Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимо-с-салом)-ро ба пайғамбарӣ фиристодааст, на Фиръавн, ки худро худо мепиндошт. Ин Худо танҳо сазовори ибодат аст ва ҳеҷ касе дигар набояд парастиш шавад. Вақте Фиръавн аз онҳо пурсид, ки ба кӣ имон овардаед, онҳо бо ҷасорат ҷавоб доданд, ки ба Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун имон овардаем — ҳамон Худои ҳақиқие, ки тамоми оламро тарбият мекунад ва ба ҳамаи махлуқот рӯзӣ медиҳад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳар қадар сахт бошад ҳам, одамон метавонанд онро бипазиранд ва ба роҳи рост оянд, чунон ки ҷодугарон пас аз дидани муъҷиза ба Худои ягона имон оварданд.
• Имон ба Худои ягона ва Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимо-с-салом) асоси дини ислом аст ва ҳар муъмин бояд танҳо Ӯро парастиш кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бипазирем ва аз такаббур ва ҷиноҳи Фиръавнӣ дурӣ ҷӯем, зеро Фиръавн бо вуҷуди дидани муъҷизаҳо боз ҳам ба худоӣ даъво мекард ва ҳақро инкор менамуд.
• Қуръони Карим ҳамеша моро ба сӯи имон ва ягонапарастӣ даъват мекунад ва ин оят намунаи равшани он аст, ки чӣ гуна одамон метавонанд аз гумроҳӣ ба роҳи ҳидоят биёянд.