Сураи Аль-Араф — Оят 128

1. Маънои калимаҳо:

• اسْتَعِينُوا: ёрӣ бихоҳед, мадад талаб кунед.
• اصْبِرُوا: сабр кунед, тоқат намоед.
• يُورِثُهَا: онро мерос медиҳад, ба касе медиҳад.
• الْعَاقِبَةُ: оқибат, натиҷаи ниҳоӣ.
• الْمُتَّقِينَ: парҳезгорон, касоне ки аз Худо метарсанд ва фармонҳояшро иҷро мекунанд.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба қавми худ — банӣ Исроил — гуфт: «Аз Худо ёрӣ бихоҳед ва сабр кунед». Онҳо дар зери зулму ситами Фиръавн қарор доштанд, фарзандонашон кушта мешуданд ва худ ба хорӣ гирифтор буданд. Мӯсо ба онҳо таълим дод, ки танҳо ба Худованд такя кунанд, зеро Ӯст ки метавонад аз ин мусибат наҷот диҳад. Сипас гуфт: «Ҳамоно замин аз они Худост; онро ба ҳар касе аз бандагонаш ки бихоҳад, мерос медиҳад». Яъне замини Миср моликияти Фиръавн нест, балки моликияти ҳақиқӣ аз они Худост ва Ӯ онро ба ҳар ки бихоҳад, месупорад. Ин суханон ба банӣ Исроил умед мебахшид, ки рӯзе аз дасти Фиръавн озод хоҳанд шуд. Дар охир гуфт: «Ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст». Яъне натиҷаи ниҳоӣ, пирӯзӣ ва сарфарозӣ барои касонест, ки аз Худо метарсанд, фармонҳояшро иҷро мекунанд ва аз гуноҳҳо дурӣ меҷӯянд. Ин ваъдаи Худо ба бандагони солеҳ аст, ки ҳарчанд дар дунё ба озмоишҳо дучор шаванд, дар ниҳоят пирӯзӣ ва некбахтӣ аз они онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳар кори душвор ва ҳар мусибат танҳо ба Худо такя кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Сабр кардан дар роҳи Худо калиди наҷот ва пирӯзист.
• Замин ва ҳама чизҳо аз они Худост; Ӯ ба ҳар ки бихоҳад, медиҳад ва аз ҳар ки бихоҳад, мегирад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба моли дунё дил набандад ва ба Худо таваккал кунад.
• Оқибати нек ва пирӯзии ниҳоӣ барои парҳезгорон аст, на барои золимон. Ин ба мӯъминон умед мебахшад, ки ҳарчанд дар дунё ранҷу азоб бибинанд, дар охират ва дар ниҳоят пирӯз хоҳанд шуд.
• Ин оят моро ба тақво, яъне парҳезгорӣ ва иҷрои фармонҳои Худо даъват мекунад, зеро танҳо тақвост, ки инсонро ба сарфарозӣ ва некбахтии абадӣ мерасонад.