ซูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ — อายะฮฺ 98

คำอธิบายคำศัพท์สำคัญ:

• بَأْسُنَا หมายถึง การลงโทษและความหายนะของเรา
• ضُحًى หมายถึง เวลาสายของวัน คือช่วงที่พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว
• يَلْعَبُونَ หมายถึง การละเล่นและความสนุกสนานเพลิดเพลิน ซึ่งสื่อถึงความประมาทและการหมกมุ่นอยู่กับโลกียสุข

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้เป็นการถามเชิงตำหนิและเตือนสติแก่ชาวเมืองที่ปฏิเสธศรัทธาว่า พวกเขาปลอดภัยจาการลงโทษของอัลลอฮ์หรือ เมื่อการลงโทษนั้นจะมาถึงพวกเขาในเวลากลางวันแสกๆ คือช่วงสายของวัน ขณะที่พวกเขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการละเล่นและความเพลิดเพลินในเรื่องดุนยา โดยไม่รู้ตัวว่าความหายนะกำลังจะมาถึง

การที่อัลลอฮ์ทรงเจาะจงกล่าวถึงเวลากลางวัน (ดุฮา) ในอายะฮ์นี้ ขณะที่อายะฮ์ก่อนหน้ากล่าวถึงเวลากลางคืน ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า การลงโทษของพระองค์สามารถเกิดขึ้นได้ในทุกเวลา ไม่ว่าจะเป็นยามค่ำคืนที่ผู้คนหลับใหล หรือยามกลางวันที่ผู้คนตื่นตัวและกำลังยุ่งอยู่กับกิจกรรมต่างๆ ของชีวิต ซึ่งในทั้งสองกรณี หากผู้คนประมาทและหลงลืมพระองค์ พวกเขาก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการลงโทษของพระองค์ได้

การลงโทษในเวลากลางวันแสกๆ ขณะที่พวกเขากำลังละเล่นนั้น ย่อมสร้างความตกใจและหวาดกลัวได้มากกว่า เพราะพวกเขารู้สึกปลอดภัยและมั่นใจในเวลากลางวันมากกว่าเวลากลางคืน พวกเขาคิดว่าตนเองปลอดภัยและสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ตามใจชอบ แต่ทว่าการลงโทษของอัลลอฮ์นั้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ว่าจะเป็นกลางคืนหรือกลางวันก็ตาม

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. ความปลอดภัยที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การยำเกรงอัลลอฮ์เท่านั้น มิใช่การรู้สึกมั่นใจในชีวิตและทรัพย์สินที่มีอยู่
2. การหมกมุ่นอยู่กับความเพลิดเพลินในดุนยาโดยหลงลืมอัลลอฮ์ เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้มนุษย์ได้รับความหายนะ
3. มนุษย์ไม่ควรประมาทต่อการลงโทษของอัลลอฮ์ ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาใด เพราะพระองค์ทรงสามารถลงโทษได้ทุกเมื่อที่พระองค์ทรงประสงค์
4. การที่อัลลอฮ์ทรงเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหลายรูปแบบ แสดงถึงความเมตตาของพระองค์ที่ต้องการให้มนุษย์กลับตัวก่อนที่การลงโทษจะมาถึง
5. มุสลิมควรใช้เวลาทุกช่วงของชีวิตในการรำลึกถึงอัลลอฮ์ และไม่ควรปล่อยให้ความสนุกสนานในดุนยาทำให้ลืมจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่