Surat Nuh — Ayat 9

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَعْلَنتُ (a'lantu): aku ngumandhangake, aku nywarakake kanthi swara kang cetha lan dhuwur.
• أَسْرَرْتُ (asrartu): aku ngendika kanthi meneng-menengan, alon-alon, ora nganti keprungu wong liya.
• إِسْرَارًا (isrāran): kanthi cara meneng-menengan banget, tembung iki dadi penegas marang kahanan sing wis kasebut sadurunge.

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Nabi Nuh 'alaihissalam nerusake critane marang Allah bab carane dheweke ngajak umate supaya padha percaya marang Allah. Sawise ing ayat-ayat sadurunge dheweke nyritakake yen wis ngajak umate ing wayah wengi lan awan, lan saben dijak malah tambah adoh lan mbangkang, saiki dheweke nyritakake maneh yen dheweke wis nindakake dakwah kanthi macem-macem cara.

Dheweke ngumandhangake dakwah kanthi swara kang dhuwur lan cetha, supaya kabeh wong bisa krungu. Ora mung semono, dheweke uga ngendika kanthi meneng-menengan, alon-alon, marang saben wong siji-siji kanthi cara pribadi. Kabeh iki ditindakake supaya ora ana siji-sijia dalan kang ora dicoba kanggo ngajak umate marang kebecikan lan marang pangapurane Allah.

Nabi Nuh nindakake dakwah kanthi cara kang maneka warna: ana kang dilakoni kanthi terang-terangan ing ngarepe wong akeh, ana uga kang dilakoni kanthi meneng-menengan nalika ketemu wong siji-siji. Iki nuduhake yen dheweke pancen temen-temen banget lan ora tau kesel ngajak umate marang dalan kang bener. Dheweke kepengin banget supaya umate gelem mertobat marang Allah, amarga Allah iku Maha Ngapura marang sapa wae kang gelem bali lan mertobat marang Panjenengane.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Dakwah marang kebecikan iku kudu ditindakake kanthi sabar lan ora kenal putus asa, sanajan wong kang diajak ora gelem ngrungokake.
• Ana macem-macem cara kang bisa digunakake kanggo ngajak wong marang kabecikan: bisa kanthi terang-terangan, bisa uga kanthi cara pribadi lan alon-alon, miturut kahanane wong kang diajak.
• Wong kang ngajak marang kabecikan ora kena mung ngandelake siji cara wae, nanging kudu gelem nyoba macem-macem cara supaya pesene bisa tekan ing atine wong.
• Allah iku Maha Ngapura marang sapa wae kang gelem mertobat, mula ora ana alesan kanggo kesusu putus asa saka rahmate Allah.
• Katresnan marang sesama iku wujud saka iman, mula kita kudu gelem ngorbanake wektu lan tenaga kanggo ngajak wong liya marang dalan kang bener.
• Sabar lan temen-temen ing dalan kebecikan iku bakal oleh ganjaran kang gedhe saka Allah, sanajan asile ora langsung katon ing donya.