Сураи Аль-Муддассир — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نُكَذِّبُ — мо дурӯғ мебаровардем, инкор мекардем.
• يَوْمِ الدِّينِ — рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат, ки дар он бандагони Худо барои аъмоли худ ҷазо ё подош мегиранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони гунаҳгорон дар рӯзи қиёмат аст, ки онҳо сабабҳои ба дӯзах рафтани худро баён мекунанд. Онҳо мегӯянд: «Мо дар дунё рӯзи ҷазо ва ҳисобро дурӯғ мебаровардем ва ба он бовар надоштем». Яъне онҳо вуҷуди рӯзи қиёматро инкор мекарданд ва бовар надоштанд, ки Худо бандагонашро барои аъмоли нек ва бад ҷазо медиҳад. Ин инкор ва дурӯғ баровардан буд, ки онҳоро ба гумроҳӣ ва саранҷом ба азоб оварда расонд. Ҳар касе ки рӯзи ҷазоро инкор кунад, аз тоъат ва ибодат дур мешавад ва ба гуноҳу зиштӣ майл мекунад, зеро бовар надорад, ки рӯзе ҳисоб хоҳад шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Бовар ба рӯзи қиёмат асоси ислоҳи ахлоқ ва амалҳои одам аст; касе ки ба он бовар дорад, кӯшиш мекунад, ки амалҳои нек анҷом диҳад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Инкор кардани рӯзи ҷазо сабаби гумроҳӣ ва ҳалокат аст, чунон ки дар ин оят гунаҳгорон худашон эътироф мекунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба рӯзи қиёмат бовари қавӣ дошта бошем ва худро барои он рӯз омода созем, зеро ин бовар моро ба сӯи некӣ ва тоъат ҳидоят мекунад.
• Ислом даини ростӣ ва огоҳист, ки одамро ба масъулиятшиносӣ ва ҳисобот додан дар пеши Худо даъват мекунад, ва ин боиси оромии дил ва ислоҳи ҷамъият мегардад.