سورت قیامت — آیت 11

د معنیٰ (کلمې):

• وَزَر: د غره هغه لوړه ځای چې انسان ورته پناه وړي، یا هغه ځای چې هلته ځان خوندي کړي. په دې آیت کې مراد د پناه ځای، د خلاصون ځای او د ژغورنې ځای دی.

تفسیر:

الله تعالیٰ په دې آیت کې د انسان هغه تمنا رد کوي چې په قیامت کې به یې کوي. کله چې انسان د قیامت د ورځې سختۍ او د خپلو ګناهونو سزا ویني، نو غواړي چې له دې ځایه وتښتي او ځان لپاره د پناه ځای ولټوي. خو الله تعالیٰ فرمایي: "کَلَّا" یعنې هرڅه چې تاسو فکر کوئ، هغه نه دی؛ دا خبره سمه نه ده. "لَا وَزَرَ" یعنې په هغه ورځ هېڅ پناه ځای نشته، هېڅ لوړ غر نشته چې ورته پورته شي، هېڅ کلا نشته چې په کې ځان پټ کړي، او هېڅ ځواکمن ملګری نشته چې د هغه په وسیله ځان وژغوري. د تېښتې لپاره هېڅ لاره نشته او د خلاصون لپاره هېڅ ځای نشته. ټولې لارې تړل شوې دي او انسان باید د خپلو عملونو سره مخ شي.

فايدې:

1. په قیامت کې د الله تعالیٰ له عدله د تېښتې هېڅ لاره نشته، نو انسان باید په دنیا کې د خپلو عملونو په اړه فکر وکړي او ځان اصلاح کړي.
2. دا آیت انسان ته دا درس راکوي چې یوازې الله تعالیٰ ته پناه وړل کیږي؛ په دنیا کې باید له ګناهونو ځان وساتو، ځکه چې په آخرت کې به هېڅ پناه ځای نه وي.
3. دا چې د قیامت ورځ حتمي ده او له هغې څخه تېښته ممکنه نه ده، نو انسان باید دې ورځې ته ځان چمتو کړي او د نیکو اعمالو له لارې د الله تعالیٰ رضایت ترلاسه کړي.
4. دا آیت د الله تعالیٰ د قدرت او د هغه د عدالت یادونه کوي، چې هیڅوک له هغه نه تښتېدلی نشي، او دا د ایمان د پیاوړتیا سبب کیږي.