سوره قیامه — آیه 32

معانی کلمات:

• کَذَّبَ: دروغ شمرد و تکذیب کرد (آنچه را پیامبر آورده بود).
• تَوَلَّیٰ: روی گرداند و اعراض کرد (از ایمان و طاعت).

تفسیر آیه:

این آیه در ادامه توصیف حال انسانِ کافر است. پس از آنکه بیان شد او نه ایمان آورد و نه نماز خواند، این آیه میفرماید: بلکه او فراتر از اینها رفت و حق را تکذیب کرد و از پذیرش آن روی گرداند. او نه تنها تصدیق نکرد، بلکه با لجاجت و عناد، رسالت پیامبر و قرآن را دروغ شمرد و با تکبّر و خودبزرگبینی از ایمان و اطاعت روی برتافت. این توصیف نشان میدهد که کافرِ معاند، نه تنها در برابر حق تسلیم نشد، بلکه با دشمنی و اعراض، راه خود را از راه هدایت جدا کرد و به دنبال هواهای نفسانی خود رفت.

فواید و پیامهای آیه:

• تکذیب حق و رویگردانی از آن، گناهی بزرگتر از ترک عبادت است؛ زیرا ترک عبادت ممکن است از سستی باشد، اما تکذیب و اعراض، نشانهی دشمنی و عناد با حقیقت است.
• انسان باید در برابر دعوت حق، موضعی روشن و صادقانه بگیرد؛ نه اینکه با تکبّر و لجاجت، حق را انکار کند و از آن بگریزد.
• این آیه هشداری است برای همهی ما که مبادا با نعمت عقل و هدایت، ناسپاسی کنیم و به جای پذیرش حق، آن را تکذیب نماییم و از راه سعادت دور شویم.
• ایمان واقعی، تنها به تصدیق قلبی نیست؛ بلکه مستلزم عمل و اطاعت است. کسی که حق را پذیرفت، باید در مسیر آن گام بردارد و از آن رویگردان نشود.