Сураи Аль-Кияма — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كذَّبَ»: дурӯғ шуморид, инкор кард.

— «تولَّى»: рӯй гардонд, ишроф кард, пас аз инкор ба ҳақ пушт кард.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки роҳи имонро напазируфтанд. Онҳо на танҳо ба паёмбар ва Қуръон имон наоварданд, балки ҳақиқатро дурӯғ шумориданд ва аз он рӯй гардонданд. Яъне, онҳо на ба Қуръон бовар карданд ва на ба он амал намуданд, балки онро инкор карда, аз имон ва итоат дур шуданд. Ин амал нишонаи кибр, ғурур ва нофармонист. Онҳо на танҳо худро аз ҳақ маҳрум карданд, балки бо ин рафторашон ба муқобили даъвати ҳақ истоданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон даъвати равшан ва ҳидоят аст; касе ки онро инкор кунад, худро аз сарчашмаи бузурги раҳмат маҳрум мекунад.

— Имон танҳо дар сухан нест, балки бояд бо амал ва итоат ҳамроҳ бошад.

— Рӯй гардондан аз ҳақ сабаби зиён ва ҳасрат дар дунё ва охират мегардад.

— Ислом одамонро ба ростқавлӣ, фурӯтанӣ ва пазириши ҳақ даъват мекунад, то аз кибру инкор дур бошанд.

— Қуръон барои ҳамаи одамон роҳнамост; ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи наҷот ва оромишро меёбад.