Surja El-Kijame — Ajet 37

Kuptimi i fjalëve:

• Nutfe: pikë e vogël uji, farë e dobët.
• Menij: lëngu i farës që del nga njeriu.
• Jumna: që derdhet (në mitër).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet njeriut që mohon ringjalljen dhe e qorton atë, duke i kujtuar fillimin e krijimit të tij. A nuk ishte ky njeri më parë një pikë fare e dobët, e cila derdhet në mitër? Ai ishte një pikë uji e vogël dhe e pavlerë, por Allahu e krijoi atë me fuqinë e Tij dhe ia dha formën më të bukur. Nga ajo pikë e vogël, Ai e bëri njeriun të plotë, me dy gjini: mashkull dhe femër. Pra, Ai që e krijoi njeriun nga një pikë fare e dobët, a nuk është i fuqishëm që ta rikrijojë atë pas vdekjes? Po, me siguri Ai është i Fuqishëm për këtë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kujtimi i fillimit të krijimit të njeriut e bën atë të ndiejë madhështinë e Allahut dhe fuqinë e Tij të pakufishme.
2. Njeriu nuk duhet të krenohet me veten, sepse fillimi i tij ishte një pikë fare e dobët dhe e pavlerë.
3. Fuqia e Allahut për krijimin e parë është dëshmi e qartë se ringjallja është e mundur dhe e sigurt.
4. Ky ajet e fton njeriun të mendojë thellë për krijimin e tij, që ta njohë Zotin e tij dhe t'i nënshtrohet Atij me bindje dhe dashuri.