Suurah Al-Qiyaamah — Aayad 37

Macnada Erayada:

• نُطْفَةً: Dhibic yar oo ah biyo tabar yar.
• مِن مَّنِيٍّ: Ahayn shahwada (dheecaanka) ka soo baxda dadka.
• يُمْنَى: La shubo oo la daadiyo (lagu shubo ilmo-galeenka).

Tafsiirka:

Ma arag baad tahay in ninkan bani-aadmiga ah ee inkiriya soo noolaanshaha, uu horay u ahaa dhibic yar oo ah shahwo la shubo laguna daadiyo ilmo-galeenka? Haddaba kan iyadoo uu sidaas ahaa oo uu tabar yar ahaa, Eebbe isagaa abuuray, qaabkiisana wanaajiyey, kana dhigay lab iyo dheddig. Eebbe kan wax walba kara ma awoodi doonaa inuu soo nooleeyo isaga markuu dhinto? Haa, waa awoodi doonaa, waayo kii wax ka abuuri jiray waxba ma jirin, isagaa ugu mudan inuu soo celiyo kii dhintay.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Xusuusinta bilowga nolosha: Bani-aadmigu waa inuu xusuusto meeshii uu ka yimid — dhibic yar oo tabar yar — si uu u ogaado in Eebbe uu yahay kan wax ka abuura, isagaana awood u leh inuu soo celiyo.
2. Ku dedaalka iswaafajinta Eebbe: Marka qofku garto cilmiga Eebbe iyo qudratiisa, wuxuu ku dedaalaa inuu u hogaansamo isaga oo ka fogaada waxa Eebbe xaaraam ka dhigay.
3. Nafsiyad xumaan ka nadiifin: Qofka xusuusan inuu ka yimid dhibic yar, wuxuu iska ilaaliyaa isla-weynida iyo kibirka, wuxuuna u noqdaa Eebbe isagoo is-hoosaysiinaya.
4. Iimaanka soo noolaanshaha: Aayaddan waxay xoojisaa iimaanka qiyaamada, waxayna dadka u furaysaa jidka wanaagga iyo camalka suubban, iyagoo og in Eebbe uu soo celin doono isaga oo xisaabin doona.