சூரா அல்-கியாமா — வசனம் 37

சொற்பொருள்:

• نُطْفَةً: துளி, சிறிய நீர்த்திவலை (ஒரு துளி திரவம்).
• مِن مَّنِيٍّ: விந்துவில் இருந்து (ஆணின் விந்து திரவம்).
• يُمْنَى: சொட்டப்படுகிறது / ஊற்றப்படுகிறது (கர்ப்பப்பையில் செலுத்தப்படுகிறது).

விளக்கம்:

மறுமை நாளை மறுக்கும் மனிதன், தான் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டான் என்பதைச் சிந்திக்க வேண்டாமா? அவன் முதலில் ஒரு பலவீனமான துளியாக (நுண்ணிய விந்துத் துளியாக) இருந்தான். அந்த விந்து திரவம் ஆணின் உடலிலிருந்து வெளியேறி, கர்ப்பப்பையில் செலுத்தப்படுகிறது. இத்தகைய மிகச் சிறிய, பலவீனமான துளியிலிருந்து அவனைப் படைத்த இறைவன், அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வல்லவன் அல்லவா? மனிதனின் தொடக்க நிலை இவ்வளவு தாழ்ந்ததாக இருக்கும்போது, அவன் இறைவனின் சக்தியை மறந்து, மறுமையை எப்படி நம்ப மறுக்கிறான்? இந்த உதாரணம் மனிதனின் படைப்பின் பலவீனத்தையும், இறைவனின் மகத்தான சக்தியையும் நினைவூட்டுகிறது.

பயன்கள்:

1. மனிதன் தனது தொடக்க நிலையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அவனிடம் கர்வம் இருக்கக்கூடாது. ஏனெனில் அவன் ஒரு சிறிய துளியிலிருந்து உருவானவன்.
2. இந்த வசனம் மறுமை நாளின் மீதான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது. முதல் முறை படைத்த இறைவன், மீண்டும் படைக்க நிச்சயமாக வல்லவன்.
3. மனிதன் தனது படைப்பின் பலவீனத்தை உணரும்போது, அவன் இறைவனிடம் பணிவுடன் நடந்துகொள்வான், அவனுக்கு மட்டுமே வணக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்பதை உணர்வான்.
4. இந்த வசனம் மனிதனை சுயபரிசோதனைக்கு அழைக்கிறது: தான் யார், எங்கிருந்து வந்தான், எங்கு செல்லப்போகிறான் என்பதை சிந்திக்க வைக்கிறது.