Сураи Аль-Кияма — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— «نُطْفَة»: қатраи об — нутфа, ки асли аввалини офариниши инсон аст.

— «مَنِيّ»: манӣ — мое, ки аз мард берун меояд ва дар он нутфа вуҷуд дорад.

— «يُمْنَىٰ»: рехта мешавад, пошида мешавад — яъне дар бачадон рехта мешавад.

1. Тафсири оят:

Оё инсони инкоркунандаи қиёмат ва ҳисобу китоб фикр намекунад, ки ӯ худ пештар чӣ буд? Оё ӯ як қатраи ночиз аз манӣ набуд, ки дар бачадон рехта мешуд? Инсон дар аввали офариниш ҳеҷ чизе набуд — танҳо як қатраи об, ки қадру қимате надошт. Пас Худованди Таъоло аз ин қатраи ночиз инсони комилро офарид, ки шаклу симои зебо ва ақлу фаҳм дорад. Оё касе, ки ин ҳамаро аз як қатраи об офаридааст, наметавонад бори дигар ӯро пас аз марг зинда кунад? Албатта метавонад! Ҳамон Зоте, ки инсонро аз нутфа офарид ва ба ӯ шаклу симои некӯ бахшид, ҳатман қодир аст, ки ӯро баъд аз фано шудан бозгардонад ва ҳисобу китоб кунад.

1. Фоидаҳо:

— Инсон бояд дар асли офариниши худ андеша кунад, то бузургии Худоро бишносад ва ба қиёмат бовар кунад.

— Худованде, ки аз як қатраи ночиз инсони комилро офаридааст, барои зинда кардани мурдагон ҳеҷ мамониате надорад.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ӯ дар ин дунё беҳуда ва бемақсад офарида нашудааст, балки барои ибодат ва ҳисобу китоб офарида шудааст.

— Андеша дар бораи офариниш дилро нарм мекунад ва инсонро ба шукргузорӣ ва тоъат ба Худованд ҳидоят менамояд.

— Инсон бояд аз худписандӣ ва ғурур дурӣ ҷӯяд, зеро асли ӯ як қатраи ночиз буд ва ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худост.