Сураи Аль-Кияма — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

• عَلَقَةً (алақа): порчаи хуни басташуда, ки баъд аз нутафа (мани) дар бачадон ба вуҷуд меояд.
• فَخَلَقَ (фахалақа): пас офарид.
• فَسَوَّىٰ (фасавво): пас рост ва баробар кард, яъне аъзои бадан ва қомати инсонро муътадил ва солим гардонд.

1. Тафсири оят:

Инсон баъд аз он ки нутафаи заиф буд, ба порчаи хуни басташуда табдил ёфт. Сипас Худованди тавоно ӯро офарид ва аъзои баданашро рост ва муътадил гардонд, ба гунае ки қомат ва симои ӯ солим ва зебо шуд. Ҳамин Худованде, ки инсонро аз обу лой ва порчаи хун офарид ва сурату симояшро комил кард, албатта қодир аст, ки ӯро баъд аз марг бозгардонад ва барои ҳисобу китоб зинда кунад. Офариниши инсон дар марҳилаҳои гуногун — аз нутафа то алақа ва сипас шакли комили инсонӣ — далели равшани қудрати Худованд бар эҳёи дубора аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд қудрати комил дорад ва офариниши инсонро аз марҳилаҳои гуногун гузаронд, то ба шакли комил расид; ҳамин қудрат далели он аст, ки ӯ метавонад инсонро баъд аз марг боз зинда кунад.
• Инсон бояд дар бораи оғози офариниши худ андеша кунад, то бузургии Худовандро дарк намояд ва ба қиёмат бовар кунад.
• Ислом дини андеша ва тафаккур аст; омӯзиши марҳилаҳои офариниши инсон имонро қавӣ мегардонад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб мекунад.
• Ҳар кас бидонад, ки аз як қатраи об офарида шудааст, дилаш нарм мешавад ва ба Худованди Меҳрубон наздиктар мегардад.