Surja En-Nazi'at — Ajet 27

Kuptimi i fjalëve:

• Eşeddu halkan: Më i fortë në krijim, më i vështirë për t'u krijuar.
• Bnahâ: E ndërtoi atë (qiellin) me fuqi dhe përsosmëri.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar iu drejtohet mohuesve të ringjalljes me një pyetje retorike që i vë përballë dy krijesave: a është krijimi i tyre më i vështirë apo krijimi i qiellit? Kjo pyetje vjen për t'i bërë ata të mendojnë dhe të kuptojnë se Ai që krijoi këtë univers të madh me qiejt e tij të lartë, me diellin dhe hënën, me yjet dhe galaktikat, është padyshim i Fuqishëm për t'i rikrijuar ata pas vdekjes. Nëse krijimi i qiellit, me atë madhështi dhe përsosmëri, nuk ishte i vështirë për Allahun, atëherë ringjallja e njeriut është shumë më e lehtë. Allahu e përshkruan qiellin si një ndërtesë të ngritur, duke treguar se Ai e krijoi atë me urtësi, e ngriti lart pa shtylla, e zbukuroi me yje dhe e bëri atë një kulm të mbrojtur për tokën. Ky ajet vjen në kontekstin e argumentimit kundër atyre që dyshojnë në fuqinë e Allahut për të ringjallur njerëzit, duke u kujtuar atyre se Fuqia e Allahut nuk ka kufij dhe se çdo gjë për Të është e lehtë.

Përfitimet nga ajeti:

• Reflektimi mbi krijimin e qiellit dhe tokës është një prej mënyrave më të mira për të forcuar besimin në Fuqinë e Allahut dhe për ta njohur Atë.
• Ajeti na mëson se Allahu i Lartësuar e ka bërë natyrën dhe universin një libër të hapur për njeriun që të lexojë në të argumentet e Fuqisë dhe Madhështisë së Tij.
• Ai që krijoi qiejt pa shtylla dhe i ngriti ato lart, është i Plotfuqishëm për të ringjallur krijesat e Tij, prandaj besimtari duhet ta ketë të fortë bindjen në ringjallje dhe në llogarinë që do të japë para Zotit të tij.
• Kjo pyetje retorike na mëson se njeriu duhet ta krahasojë veten me krijesat e mëdha të Allahut, për të kuptuar se sa i vogël është ai përballë Madhështisë së Krijuesit, dhe kjo e bën atë më të përulur dhe më të bindur ndaj urdhrave të Tij.