Сураи Ан-Назиат — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «فِيمَ»: дар чӣ чиз, барои чӣ.

— «ذِكْرَاهَا»: ёдоварӣ ва зикри он (рӯзи қиёмат), яъне вақти вуқӯи он.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда мефармояд, ки ин мушрикон аз рӯи масхара ва инкор аз вақти фарорасии рӯзи қиёмат мепурсанд. Ба ту — эй Паёмбар — аз донистани вақти он ҳеҷ чизе дода нашудааст ва ту дар ин масъала ҳеҷ гуна илме надорӣ, то онро ба онҳо ёдовар шавӣ. Донистани вақти қиёмат танҳо ба Худои таъоло ихтисос дорад ва касе аз махлуқот аз он огоҳ нест. Вазифаи ту танҳо ин аст, ки мардумро аз рӯзи қиёмат огоҳ кунӣ ва онҳоро ба омодагӣ барои он даъват намоӣ. Пас ҳикмати ту дар ин амр тарс додан ва ҳушдор додани касонест, ки аз он метарсанд, на муайян кардани вақти дақиқи он.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки донистани вақти рӯзи қиёмат танҳо ба Худованд ихтисос дорад ва ҳеҷ кас, ҳатто Паёмбар (с), аз он огоҳ нест. Ин ба бандагони Худо фурӯтанӣ ва таслимро дар баробари дониши Худованд таълим медиҳад.

— Вазифаи асосии инсон дар робита ба рӯзи қиёмат омодагӣ ва истиқбол гирифтан аз он аст, на кӯшиш барои муайян кардани вақти он.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба ёди охират бошем ва амалҳои некро пеш аз фарорасии он анҷом диҳем, зеро касе аз вақти он огоҳ нест.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи Худованд ва таваккул ба Ӯ ҷалб мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ҳақиқати дониш дар дасти Худост ва мо бояд ба ончи Ӯ фармудааст, қаноат кунем.