Surah Al-Anfal — Aya 45

Ma’anar Kalmomi:

• Fii’ah: Tawagar mutane ko ƙungiyar yaƙi.
• Fasbutu: Ku tsaya tsayin daka, kada ku gudu ko ku ji tsoro.
• Falah: Nasara, cin riba, da samun abin da ake so a duniya da lahiya.

Tafsirin Aya:

Ya ku waɗanda suka yi imani da Allah da Manzonsa kuma suka aikata abin da Allah ya shari’anta! Idan kun haɗu da tawagar kafirai waɗanda suka shirya don yaƙinku, to ku tsaya tsayin daka a gaban su, kada ku ji tsoro kuma kada ku gudu daga gare su. Kuma ku ambaci sunan Allah da yawa, ta hanyar addu’a da roƙon Sa, domin shi ne Mai ikon taimaka muku da ba ku nasara a kansu. Ku ci gaba da ambaton Sa da yawa a lokacin yaƙi, domin hakan yana ƙarfafa zukatanku da kwantar da hankalinku. Idan kuka yi haka, to kuna fatan samun nasara da cin riba a kan maƙiyanku, da samun abin da kuke so, da tsira daga abin da kuke tsoro. Wannan nasara ce ta duniya da ta lahira.

Fa’idodin da ake samu daga wannan aya:

1. Nuna cewa tsayin daka da juriya a lokacin yaƙi yana daga manyan dalilan samun nasara, kuma tsoro da gudu na daga manyan dalilan shan kaye.
2. Ambaton Allah da yawa a lokacin tsoro da wahala yana kwantar da hankali, yana ƙarfafa zuciya, kuma yana jawo taimakon Allah.
3. Imani da cewa nasara ba ta dogara da yawan mutane ko kayan yaƙi ba, amma tana dogara da biyayya ga Allah da roƙon Sa da kuma tsayin daka.
4. Ƙarfafa wa Musulmi zuciya cewa idan suka bi umurnin Allah, to Allah zai taimake su, kamar yadda ya taimaki mutanen Badar.
5. Nuna cewa addu’a da roƙon Allah a lokacin yaƙi na daga manyan ibadun da suke jawo nasara, kuma ba ya ragewa daga ƙarfin yaƙi ko shiri.