Surah Al-Anfal — Aya 50

Ma’anonin Kalmomin:

• يَتَوَفَّى: yana karɓar rayuka (lokacin mutuwa).
• أَدْبَارَهُمْ: bayayyakinsu (dukansu).
• الْحَرِيقِ: azabar wuta mai ƙonawa.

Fassarar Ayar:

Idan ka gani, ya Manzo, yadda mala’iku suke karɓar rayukan waɗanda suka kafirta da Allah da Manzanninsa, da yadda suke fizge rayukan su da ƙarfi, alhali suna bugun fuskokinsu a lokacin da suka fuskanci su, kuma suna bugun bayayyakinsu a lokacin da suka juya da gudu, suna ce musu: “Ku ɗanɗani azabar wuta mai ƙonawa!” Da ka ga wannan al’amari, da ka ga wani abu mai girma da tsanani. Wannan lamarin yana nufin kafiran da suka halaka a yaƙin Badar, amma hukuncin ya kasance gabaɗaya ga duk wani kafiri da ya mutu a kan kafircinsa har zuwa ranar kiyama.

Fa’idodin Darasi:

1. Mutuwa ba ta zama ɗaya ba ga mutane: akwai mai sauƙi ga muminai, kuma akwai mai tsanani da azaba ga kafirai.
2. Wannan ayar tana nuna tsananin azabar Allah ga maƙiyan addininsa, kuma tana gargadin masu laifi su tuba kafin mutuwa ta zo.
3. Yana nuna cewa mala’iku suna aiwatar da umarnin Allah a kowane lokaci, kuma suna taimakon muminai da tsawatar da kafirai.
4. Ayar tana ƙarfafa muminai da su yi hakuri da juriya, domin sun san cewa kafirai suna jiran azaba mai raɗaɗi a duniya da lahira.
5. Tana tunatar da mutum cewa mutuwa gaskiya ce, kuma dole ne kowane rai ya ɗanɗana ta, don haka ya kamata mutum ya shirya mata da kyakkyawan aiki.