Сураи Абаса — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• شَقَقْنَا: шикофтем, кушодем.
• شَقًّا: шикофтан, кушодан (масдари таъкидӣ барои таъкиди амал).

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд боронро аз осмон ба замин фурӯ рехт, заминро шикофт ва аз дохили он набототи гуногунро берун овард. Ин шикофтан ба воситаи рустаниҳое аст, ки аз замин месабзанд ва сабаби ғизои инсон ва чорво мегарданд. Худованд заминро ба таври амиқ ва возеҳ шикофт, то ки донаҳо, ангур, зайтун, хурмо, боғҳои пурдарахт ва дигар меваҳо ба вуҷуд оянд. Ин ҳама нишонаи қудрати Худованд ва раҳмати ӯ бар бандагонаш аст, то инсон дар бораи ризқу рӯзии худ андеша кунад ва шукргузор бошад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд дар бораи он ки Худованд чӣ гуна ризқу рӯзии ӯро таъмин мекунад, тафаккур намояд.
• Қудрати Худованд дар шикофтани замин ва берун овардани наботот нишонаи возеҳи ягонагии Ӯст.
• Шукргузорӣ барои неъматҳои Худованд, аз ҷумла ғизои ҳалолу пок, сабаби зиёд шудани неъматҳо мегардад.
• Ин оят инсонро ба андеша дар бораи охират ва масъулияти худ дар баробари неъматҳои Худованд ҳидоят мекунад.
• Ҳар як рустаниҳое, ки аз замин месабзад, далели зинда шудани одамон дар рӯзи қиёмат аст, зеро Худованде, ки замини мурдаро зинда мекунад, қодир аст одамонро низ зинда кунад.