Сураи Абаса — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

• فَأَنبَتْنَا — пас рӯёнидем, сабзонидем.
• فِيهَا — дар он (замин).
• حَبًّا — дону ғалла; ҳар тухмие, ки барои ғизо истифода мешавад, мисли гандум, ҷав, шолӣ ва ғайра.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд обро бар замин фурӯ рехт ва онро шикофт, аз даруни он набототи гуногунро берун овард, дар он донаҳои ғалларо рӯёнид — мисли гандум, ҷав, шолӣ ва дигар ғалладонаҳое, ки одамон аз онҳо ғизо мегиранд ва қуввати баданро таъмин мекунанд. Ин донаҳо асоси хӯроки инсон ва ҳайвонот мебошанд ва аз неъматҳои бузурги Парвардигоранд, ки бояд инсон дар бораи онҳо андеша кунад ва шукргузор бошад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят инсонро ба андеша дар бораи неъматҳои Худованд, хусусан ғизои ҳаррӯза, даъват мекунад.
• Нишон медиҳад, ки Худованд заминро барои рӯёнидани растаниҳо омода сохта, обро воситаи ҳаёт гардонидааст.
• Инсон бояд қудрати Офаридгорро дарк кунад ва бидонад, ки ҳамаи ин неъматҳо аз Ӯст.
• Шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон инсонро ба тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Парвардигор ҳидоят менамояд.