Surat 'Abasa — Ayat 26

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• ثُمَّ (tsumma): banjur, sawisé iku.
• شَقَقْنَا (syaqaqnaa): kita (Allah) mbukak, nyigar, mecah.
• الْأَرْضَ (al-ardh): bumi, lemah.
• شَقًّا (syaqqan): kanthi nyigar, mecah sing temen-temen (kanggo nguwatake teges).

2) Tegese ayat:

Sawisé Allah nurunake banyu udan menyang bumi, banjur bumi iku padha nyigar lan mecah metu tanduran-tanduran sing maneka warna. Allah nyigar bumi kanthi nyata lan temen-temen, supaya metu saka ing jerone bumi iku wiji-wiji lan tetuwuhan sing dadi panganan kanggo manungsa lan kewan. Mula saka iku, manungsa kudu mikir lan ngerteni kepiye Allah nyiapake panganan kanggo dheweke, wiwit saka banyu udan sing tumiba, banjur bumi kang nyigar metu tanduran, nganti metu woh-wohan lan panganan sing bisa dipangan.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki ngelingake manungsa supaya tansah mikir lan ngerteni kekuwasane Allah ing saben bab, mligine bab panganan sing saben dina dipangan.
• Allah iku Maha Kuwasa nyigar bumi lan ngetokake tanduran saka ing jerone, dadi bukti yen Allah iku sing menehi rezeki marang kabeh makhluk.
• Manungsa diajak supaya ora lali marang nikmate Allah, lan tansah syukur marang panganan lan rezeki sing wis diparingake.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama sing ngajak manungsa mikir, ngerteni alam, lan ngerti sapa sing nitahake kabeh iki.
• Kanthi ngerteni bab iki, manungsa saya tambah iman lan tresna marang Allah lan marang Al-Qur'an minangka tuntunan urip.