Sura Abasa — Werset 27

Znaczenie słów:

• fa-anbatnā — i sprawiliśmy, że wyrosło / wypuściliśmy z ziemi roślinność.
• ḥabb — ziarno, zboże, takie jak pszenica, jęczmień, kukurydza i tym podobne, które stanowi pożywienie dla ludzi i zwierząt.

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak Bóg wspomniał w poprzednich wersetach o wylaniu wody na ziemię i rozłupywaniu jej, aby wydobyć z niej roślinność, teraz wskazuje na konkretny przejaw Swojej łaski: „I sprawiliśmy, że wyrosło w niej ziarno" — czyli w tej ziemi, nawodnionej deszczem, wypuściliśmy różnego rodzaju zboża, takie jak pszenica, jęczmień, proso, ryż i inne rośliny uprawne, które są podstawą pożywienia człowieka. To ziarno nie pojawia się samo z siebie, lecz jest wynikiem Bożej mocy i miłosierdzia — to On sprawia, że martwa, sucha ziemia staje się źródłem życia i pożywienia. Werset ten podkreśla, że cały proces wzrostu roślin — od nasiona, przez kiełkowanie, aż po dojrzałe kłosy — odbywa się wyłącznie za sprawą Boga, który troszczy się o swoje stworzenia.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Refleksja nad codziennym chlebem — człowiek powinien zastanowić się, skąd pochodzi jego pożywienie i kto je stworzył. To prowadzi do wdzięczności wobec Boga i pokory.
2. Dostrzeżenie mocy Boga w przyrodzie — wzrost roślin z martwej ziemi jest dowodem na to, że Bóg jest w stanie wskrzesić zmarłych, co umacnia wiarę w życie po śmierci.
3. Miłosierdzie Boga — Bóg nie tylko stworzył człowieka, ale także zapewnił mu wszystko, co potrzebne do przetrwania, nie pozostawiając go bez opieki.
4. Zachęta do pracy i korzystania z ziemi — islam uczy, że uprawa roli i troska o nią są czynami chwalebnymi, a korzystanie z Bożych darów w sposób umiarkowany i z wdzięcznością jest formą oddawania czci.
5. Jedność stworzenia — woda, ziemia, ziarno i człowiek tworzą harmonijny system, który działa dzięki Bożemu porządkowi. To skłania do podziwu nad doskonałością stworzenia i pokazuje, że wszystko ma swój cel.