Surja Abese — Ajet 27

Kuptimi i fjalëve:

• F'enbetna – Ne bëmë që të mbijë e të rritet.
• Habbën – kokrra (drithëra) si gruri, elbi, misri e të ngjashme, që shërbejnë për ushqim.

Tefsiri i ajetit:

Pas përmendjes së shiut që Zoti e derdh me bollëk mbi tokë, ky ajet vjen si vazhdim i tij, duke treguar fuqinë e Zotit në ringjalljen e tokës së vdekur. Zoti i Lartësuar thotë se Ai bëri që nga toka të mbijë drithëra të ndryshme – si gruri, elbi, misri, orizi dhe të tjera – të cilat janë bazë e jetesës së njeriut dhe ushqim i domosdoshëm për të. Kjo është dëshmi e qartë e fuqisë së Zotit, i cili nga një kokërr e vogël e varrosur në tokë, nxjerr bimë të mëdha e të begatshme. Ky përmendje e drithërave vjen në kuadrin e numërimit të dhuntive të Zotit ndaj njeriut, për ta bërë atë të mendojë e të reflektojë mbi krijimin e tij dhe mbi ushqimin që i vjen nga mëshira e Zotit.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Ajeti na fton të mendojmë thellë për ushqimin që hamë çdo ditë – si arrin ai deri tek ne dhe kush e bën të mundur atë – e kjo na rrit mirënjohjen ndaj Zotit.
2. Tregon se Zoti është i vetmi që siguron jetesën e krijesave të Tij, dhe se Ai është i Fuqishëm për çdo gjë – Ai që nxjerr drithë nga toka e vdekur, do të na ringjallë edhe ne pas vdekjes.
3. Nxit te njeriu ndjenjën e përulësisë dhe largimin nga mendjemadhësia, sepse njeriu nuk mund të krijojë as edhe një kokërr të vetme drithi pa vullnetin e Zotit.
4. Tregon se toka dhe bujqësia janë burim i bekuar i jetesës, dhe se puna e njeriut në tokë është vepër e lavdërueshme që e afron atë te Zoti, kur e bën me qëllim të mirë e me mirënjohje.