Surat 'Abasa — Ayat 27

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَأَنبَتْنَا (fa-anbatnā): banjur Ingsun (Allah) nuwuhake.
• فِيهَا (fīhā): ing bumi iku.
• حَبًّا (ḥabban): wiji-wijian utawa pari-pari kang dadi panganan.

2) Tegese ayat:

Ingsun (Allah) banjur nuwuhake ing bumi iku wiji-wijian kanggo panganan manungsa, kayata gandum, jagung, beras, lan liya-liyane kang dadi dhasare urip. Iki kabeh minangka tandha kekuwatane Allah lan wujud welas asih marang manungsa, amarga saka bumi kang wis disiram banyu udan, banjur metu tanduran-tanduran kang migunani banget kanggo uripe manungsa lan kewan-kewan.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngajak manungsa supaya mikir lan ngerteni sapa kang paring panganan saben dina. Ora mung awake dhewe kang ngupaya, nanging Allah kang nuwuhake lan paring berkah saka bumi.
• Kabeh panganan kang kita dhahar iku asale saka sih-katresnane Allah. Mula, awake dhewe kudu syukur lan ora lali marang Kang Maha Kuwasa.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang nggatekake babagan urip saben dina, ora mung babagan ibadah, nanging uga babagan pangan lan tetanèn.
• Kanthi ngerteni asal-usul panganan, manungsa dadi luwih ngajeni marang alam lan lingkungan, lan luwih cedhak marang Allah kang paring nikmat.
• Ayat iki uga nuwuhake rasa tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an ngandhani bab-bab kang prasaja nanging penting banget kanggo uripe manungsa, supaya kita luwih iman lan taqwa.