Сураи Абаса — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَذَّكَّرُ: аз решаи «зикр» буда, маънои панд гирифтан, ёд овардан ва аз ғафлат бедор шуданро дорад.
• الذِّكْرَىٰ: панд, мавъиза ва ёдоварӣ; он чизе ки инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи он марди нобино ё шахси дигарест, ки ба назди Паёмбар (с) омада буд ва Паёмбар (с) аз ӯ рӯй гардонда буд, зеро машғули гуфтугӯ бо бузургони Қурайш буд. Худованд дар ин оят мефармояд, ки ту чӣ медонӣ — шояд он шахс аз суханони ту панд гирад ва он мавъиза ба ӯ фоида расонад.

Маънои оят чунин аст: шояд он шахс аз он чизе ки мешунавад, панд гирад ва аз ғафлат бедор шавад, то он панду мавъиза барои ӯ дар дунё ва охират судманд гардад. Яъне, эҳтимоли он вуҷуд дорад, ки вай бо шунидани суханони ҳақ ба роҳи рост ҳидоят ёбад ва аз ин панд баҳра барад.

Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки набояд касонеро, ки талабгори ҳақ ҳастанд, сарфи назар кард, ҳатто агар онҳо дар назари мардум камқадр бошанд. Зеро арзиши инсонҳо назди Худованд ба имон ва тақвои онҳост, на ба мақому мансаби дунёӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Арзиши панд ва мавъиза: Ин оят нишон медиҳад, ки сухани ҳақ метавонад дили инсонро бедор кунад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят намояд. Пас бояд ба панд гӯш дод ва аз он баҳра бурд.
• Умед ба ҳидоят: Ҳеҷ кас намедонад, ки кӣ аз сухани ҳақ панд мегирад. Бинобар ин, бояд ба ҳама бо умеди ҳидоят муносибат кард ва аз даъват ба некӣ даст накашид.
• Эҳтиром ба ҳамаи талабгорони ҳақ: Набояд касеро бо назари камқадрӣ нигарист, зеро шояд ҳамон шахс назди Худованд азиз бошад ва аз сухани ҳақ баҳра барад.
• Қадри неъмати Қуръон: Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят аст. Ҳар кас ба он рӯ оварад ва аз он панд гирад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад ва дар дунёву охират комёб мегардад.
• Муҳаббат ба ислом: Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст ва ҳамаро ба сӯи некӣ ва саодат даъват мекунад. Пас бояд бо дили кушод ба он рӯ оварем ва аз таълимоти он баҳра барем.