Сураи Абаса — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «أَمَّا»: ҳарфи шартӣ буда, барои таъкид ва ҷудо кардани як ҳолат аз ҳолати дигар истифода мешавад; маънояш «аммо» ё «вале».
• «مَنِ اسْتَغْنَىٰ»: «касе ки худро бениёз ҳисоб кард»; решаи «استغنى» аз «ғино» буда, маънои бениёзӣ ва надоштан ба чизеро дорад. Дар ин ҷо мақсад бениёзӣ аз ҳидоят ва имон аст, на бениёзии молию моддӣ танҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи сухан ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки аммо он касе ки худро аз ҳидояти ту бениёз мешуморад ва ба сарвати дунёи худ такя мекунад ва гумон мекунад, ки ба имон ва паёмбар овардан ниёз надорад, ту ба ӯ рӯ меоварӣ ва ба суханонаш гӯш медиҳӣ ва ба ӯ таваҷҷуҳ мекунӣ. Ин оят ишора ба он аст, ки он шахси сарватманд ва худписанд, ки аз роҳи ҳақ рӯй гардондааст, худро аз ҳақиқат бениёз мешуморад ва ба молу сарвати худ меболад, намехоҳад ба имон ояд ва худро ба ҳидоят ниёз надорад. Худованд ин рафторро ба Пайғамбар (с) ҳамчун таъкид ва сарзаниш баён мекунад, ки чаро ба чунин шахси бениёз аз ҳақ рӯ меоварӣ ва аз касе ки ба ҳидоят ниёз дорад, рӯй мегардонӣ.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати ҳақро набояд бо меъёри сарват ва мақоми дунёвӣ чен кунем; бениёзӣ аз мол ҳаргиз бениёзӣ аз Худо ва имон нест.
• Худованд ба Пайғамбари худ (с) одоби даъват ва таваҷҷуҳ ба мардумро таълим медиҳад, ки ҳақро бояд ба ҳама расонд, вале дили худро ба касе ки аз ҳақ рӯй мегардонад, набандад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша худро ба ҳидояти Худо ниёзӣ ҳис кунем ва аз худписандӣ ва бениёзӣ аз ҳақ бипарҳезем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ба мо меомӯзад, ки арзиши инсон ба имон ва тақвои ӯст, на ба молу сарвати ӯ; ин боиси он мегардад, ки дилҳо ба ислом ва Қуръон гарм шаванд ва роҳи ҳақро бипазиранд.