Abəsə surəsi — Ayə 5

1) Ayədə izaha ehtiyacı olan sözlərin mənaları:

• أَمَّا — "amma" — gəlincə, nə isə... isə; şərt və təfzil bildirən ədat.
• مَنِ — "məni" — kim ki, kimsə.
• اسْتَغْنَى — "istəğna" — özünü ehtiyacsız saydı, zəngin oldu, ehtiyac duymadı. Burada məna: Allahın hidayətinə, imana ehtiyac duymadığını zənn etdi; mal-dövlətinə arxalanıb özünü müstəqil hesab etdi.

2) Ayənin təfsiri:

Bu ayə, Allah Rəsuluna (sallallahu aleyhi və səlləm) ünvanlanan bir xitabın davamıdır. Uca Allah buyurur ki, kim özünü ehtiyacsız sayıb, mal-dövlətinə, dünya nemətlərinə arxalanaraq imana və hidayətə ehtiyac duymursa, özünü Allahdan asılı olmayan hesab edirsə — belə kimsə, əslində, özünü aldanışa qapmışdır. Çünki hər bir insan, malı da, canı da, ağılı da Allahın verdiyi nemətdir və hər kəs Ona möhtacdır.

Bu ayə bizə xatırladır ki, insanı Allahdan uzaqlaşdıran əsas səbəblərdən biri dünya malına aldanıb özünü "heç nəyə ehtiyacım yoxdur" zənn etməsidir. Halbuki ən böyük sərvət imandır, ən böyük ehtiyac isə Allaha qulluq etməkdir. Mal-dövlət insanı qürurlandırıb haqqa arxa çevirirsə, o mal ona fayda deyil, zərər gətirir.

Ey insan! Bil ki, sənin malın səni yaradanın yanında heç bir üstünlük yaratmır. Əsl zənginlik qəlbin imanla zəngin olmasıdır. Gəl, Quranın nuruna qulaq as, çünki o, səni həm dünyada, həm də axirətdə izzətə aparan yoldur. Allah heç kimsəyə möhtac deyil, amma biz hamımız Ona möhtacıq.