Sure Abese — Ayet 5

Kelime Anlamları:

• emmâ: "Ama, gelince" anlamında bir edat olup, şart ve karşıtlık bildirir.
• men: "Kim, kimse" anlamında şart bildiren bir zamirdir.
• istağnâ: "Kendini müstağni görmek, ihtiyaç duymamak, zengin olmak" anlamına gelir. Burada kişinin, kendisini Allah'a ve O'nun hidayetine muhtaç görmemesi, sahip olduğu dünyalıkla yetinip imandan yüz çevirmesi kastedilmiştir.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîme, Sevgili Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)'e yönelik bir hitabın parçasıdır. Yüce Allah, Resûlü'ne şöyle buyurmaktadır: "Kendini müstağni gören, sahip olduğu mal, mevki veya dünyalık imkânlar sebebiyle Allah'a, O'nun dinine ve senin getirdiğin hidayete ihtiyaç duymadığını zanneden kimseye gelince..."

Bu kişi, kalbi dünya sevgisiyle dolmuş, kibrine yenik düşmüş ve kendisini her şeyden müstağni görmüştür. Oysa gerçek zenginlik, gönül zenginliğidir; mal ile övünmek, insanı Allah'tan uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramaz. Bu âyet, o kimselerin hâlini haber verirken, aslında bizlere de önemli bir ders vermektedir: İnsan, ne kadar malı, makamı olursa olsun, her an Allah'a muhtaçtır. Zenginlik, Allah'tan yüz çevirmeye vesile olmamalı; bilakis şükür ve itaat için bir fırsat bilinmelidir.

Sevgili kardeşlerim! Bu âyet, bizlere şu gerçeği hatırlatmaktadır: İman ve hidayet, dünyalık hiçbir şeyle ölçülemez. Bir insanın serveti ne kadar çok olursa olsun, kalbi imandan mahrum ise o kişi asıl fakirdir. Allah katında değerli olan, takvâdır; mal ve makam değildir. Rabbimiz, bizleri kendisine muhtaç olduğunu bilen, O'na yönelen ve hidayetinden ayrılmayan kullarından eylesin. Unutmayalım ki, gerçek kurtuluş, Allah'ın kitabına ve Resûlü'nün sünnetine sarılmaktadır. Dünyanın geçici süsüne aldanıp ebedî saadeti kaybetmek, akıllı insanın işi değildir. Rabbimiz, bizleri her hâlükârda kendisine muhtaç olduğunu idrak eden, mütevazı ve ihlaslı kullarından eylesin. Âmin.