Surja Abese — Ajet 5

Kuptimi i fjalëve:

• اسْتَغْنَى (Istag'na): U ndie i pasur dhe i pavarur, nuk ndjeu nevojë për besim dhe udhëzim.

Tefsiri i ajetit:

Kjo pjesë e ajetit i drejtohet Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) me qëllim që t'i tërheqë vëmendjen ndaj një realiteti të rëndësishëm: Ai që e ndien veten të pavarur dhe të pasur me pasurinë e vet, dhe që nuk ndjen nevojë për besim dhe udhëzim, ti o Profet po i kushton vëmendje dhe po mundohesh ta udhëzosh, duke shpresuar që ai të pastrohet nga mosbesimi dhe të pranojë fenë. Por Allahu i Lartësuar po e qorton këtë qëndrim, sepse ai që është vetëkënaqur me pasurinë e vet dhe nuk kërkon udhëzim, nuk është ai që duhet të ketë përparësi në vëmendjen tënde, por ai që vjen me zell dhe dëshirë për të mësuar, edhe pse është i varfër dhe i thjeshtë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mësimi se vlera e njeriut nuk matet me pasurinë apo statusin e tij, por me dëshirën e tij për të mësuar dhe për t'iu afruar Allahut.
2. Nxitja për t'u kujdesur për ata që kërkojnë udhëzim dhe dituri, edhe nëse janë të varfër e të thjeshtë, sepse ata janë më të prirur të përfitojnë nga këshilla.
3. Paralajmërimi kundër arrogancës dhe vetëkënaqësisë me pasurinë, sepse kjo e largon njeriun nga e vërteta dhe e bën atë të ndihet i pavarur nga Allahu.
4. Tregimi i mëshirës dhe dashurisë së Allahut për robërit e Tij, duke i udhëzuar ata drejt asaj që është më e dobishme për ta në këtë botë dhe në botën tjetër.