سوره انفطار — آیه 13

معانی کلمات:

• أبرار: جمع «بَرّ» به معنای نیکوکاران؛ کسانی که نیکی و احسانشان فراگیر است، هم نسبت به پروردگارشان در انجام طاعت و عبادت، و هم نسبت به بندگان خدا در رساندن خیر و نیکی به آنان.
• نعیم: نعمتهای فراوان و پایدار؛ بهشتی که پر از لذتها و خوشیهای جاودان است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه خبر میدهد که نیکوکاران، آنان که تقوا پیشه کرده و حقوق خدا و حقوق بندگانش را به جا میآورند، در نعمتی بزرگ و همیشگی قرار دارند. این نعمت، نعمت بهشت و خوشیهای بیپایان آن است که در روز قیامت برای آنان فراهم شده است. اینان کسانی هستند که در دنیا با ایمان و عمل صالح، راه نیکی را پیمودند و اکنون در سرای آخرت، پاداش نیکوی خود را دریافت میکنند. نعمتی که هیچ زوال و پایانی ندارد و از هر نقص و آفتی پاک است.

فواید و پیامهای آیه:

• نیکی و احسان به خلق و اطاعت از خالق، دو بال پرواز به سوی سعادت ابدی هستند؛ هر که این دو را با هم داشته باشد، به نعمت جاودان میرسد.
• این آیه مژدهای برای مؤمنان است که اعمال نیک آنان هرگز نادیده گرفته نمیشود و خداوند پاداشی بینهایت برایشان آماده کرده است.
• آگاهی از این حقیقت، انسان را به انجام کارهای خیر و دوری از گناه ترغیب میکند و امید را در دل زنده نگه میدارد که تلاش در راه حق، هرگز بینتیجه نمیماند.
• نعمتهای آخرت، برخلاف نعمتهای دنیا، دائمی و خالص است؛ این یادآوری، دل را از وابستگی به لذتهای زودگذر دنیا رها میسازد و به سوی هدفی والا سوق میدهد.