Сураи Аль-Инфитар — Оят 18

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.
• «مَا أَدْرَاكَ»: чӣ чиз туро огоҳ кард? яъне чӣ гуна метавонӣ бузургии онро дарк кунӣ?
• «يَوْمُ الدِّينِ»: рӯзи ҷазо ва ҳисоб, рӯзе ки ҳама ба амалҳои худ мукофот ё ҷазо дода мешаванд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол боз ҳам бузургии рӯзи қиёматро таъкид мекунад ва мефармояд: сипас чӣ чиз туро огоҳ кард, ки рӯзи ҷазо чӣ гуна рӯз аст? Ин савол барои он аст, ки ақли инсон аз дарки амиқи бузургии он рӯз оҷиз аст. Рӯзи дин рӯзест, ки ҳеҷ кас наметавонад ба каси дигар нафъ расонад ва ҳамаи корҳо танҳо ба дасти Худои ягона аст. Дар он рӯз ҳеҷ қудрате бар Худо ғолиб намешавад ва ҳеҷ кас бо Ӯ муқовимат карда наметавонад. Ҳамаи одамон барои ҳисобу китоби амалҳои худ ҳозир мешаванд ва танҳо адлу инсофи Худованд ҳукмфармост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки бузургии рӯзи қиёматро ҳамеша ба ёд дошта бошем ва худро барои он рӯз омода созем.
• Бовар ба рӯзи ҷазо инсонро ба некӣ ва адолат ҳидоят мекунад ва аз зулму беадолатӣ бозмедорад.
• Дарк кардани он ки дар он рӯз танҳо Худо ҳоким аст, дили инсонро ба таваккул ва таслим ба фармони Парвардигор наздик мекунад.
• Ёдоварии рӯзи дин ба мо меомӯзад, ки дар дунё ба амалҳои худ масъулиятнок бошем ва барои ҳар кирдори нек ё бад ҷавобгар хоҳем буд.
• Ин оят инчунин ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Худо ва адли Ӯ бепоён аст ва ҳар кас ба андозаи амали худ сазо мебинад, ки ин ба дилҳо умед ва тарс аз Худоро ҳамзамон мебахшад.