Сураи Аль-Инфитар — Оят 19

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «يَوْمَ» — рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «لَا تَمْلِكُ» — қудрат надорад, ихтиёр надорад.
• «نَفْسٌ» — ҷон, шахс, кас.
• «لِنَفْسٍ» — барои каси дигар, ба фоидаи каси дигар.
• «شَيْئًا» — чизе, ҳеҷ чизе аз нафъ ё фоида.
• «الْأَمْرُ» — кор, фармон, ихтиёр ва тадбир.
• «يَوْمَئِذٍ» — дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «لِلَّهِ» — аз они Аллоҳ аст, танҳо ба Аллоҳ тааллуқ дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки он рӯз ҳақиқатан бузург ва сахт аст. Дар он рӯз ҳеҷ кас барои каси дигар ҳеҷ чизе карда наметавонад — на метавонад ба ӯ нафъ расонад, на зарари ӯро бартараф кунад ва на метавонад ба ҷои ӯ шафоат кунад, магар бо иҷозати Аллоҳ. Ҳамаи мардум дар он рӯз нотавон ва муҳтоҷ хоҳанд буд ва ҳеҷ кас бар каси дигар ихтиёр надорад.

Дар он рӯз тамоми кор, фармон ва тадбир танҳо аз они Аллоҳи ягона аст. Ӯст, ки ҳар чизеро, ки хоҳад, мекунад ва ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намеояд ва ҳеҷ кас дар фармони Ӯ бо Ӯ мусобиқа карда наметавонад. Ҳамон тавре ки дар дунё низ ҳақиқатан кор аз они Аллоҳ аст, дар он рӯз ин ҳақиқат боз ҳам равшантар ва ошкоротар зоҳир мешавад ва ҳамаи мардум онро эътироф мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи адолати комил аст ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб фирор карда наметавонад.
• Моро водор мекунад, ки дар дунё ба Аллоҳ таваккал кунем ва танҳо аз Ӯ ёрӣ пурсем, зеро дар он рӯз ҳеҷ кас ба каси дигар фоида расонда наметавонад.
• Моро тарғиб мекунад, ки амалҳои некро пеш аз расидани он рӯз анҷом диҳем, зеро дар он рӯз на мол, на фарзанд ва на ҷоҳу мансаб ба кор намеояд, балки танҳо амали солеҳ.
• Ин оят дили мӯъминро ором мекунад, ки адолат дар дасти Аллоҳ аст ва ҳар кас ба ҷазои амали худ хоҳад расид.
• Ин оят моро ба ёди Аллоҳ ва бандагии холисона ба Ӯ даъват мекунад, зеро ҳамаи корҳо ба Ӯ бармегарданд ва Ӯ бар ҳар чиз қодир аст.