Сураи Аль-Инфитар — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• «أَدْرَاكَ»: огоҳ кардан, фаҳмондан ва ба илм расондан аст.
• «يَوْمُ الدِّينِ»: рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат, ки бандагон дар он ҷавобгӯ ва подош ё муҷозот мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) муроҷиат карда, бузургӣ ва аҳамияти рӯзи ҷазоро таъкид мекунад ва мепурсад, ки ту чӣ медонӣ, ки рӯзи ҷазо чист? Ин савол барои он аст, ки ақли инсон аз дарки андозаи бузургии он рӯз оҷиз аст ва касе ҷуз Аллоҳ таоло ҳақиқати онро ба таври комил намедонад. Рӯзи ҷазо рӯзест, ки ҳисобу китоб ва подошу муҷозот дар он ба вуқӯъ мепайвандад ва ҳеҷ кас наметавонад ба дигаре суд ё зарар расонад, магар бо фармони Аллоҳ. Дар он рӯз ҳукм ва фармонравой танҳо аз они Аллоҳи ягона аст; ҳеҷ қудрате бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ кас дар ҳукмронии Ӯ бо Ӯ рақобат намекунад. Ҳамин тавр, оят бузургӣ ва ҳайбати он рӯзро дар дили инсон ҷой медиҳад, то одамӣ барои он рӯз омодагӣ бинад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят инсонро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб ҳушдор медиҳад, ки ҳаёти дунё гузаро ва озмоиш аст.
• Бузургии рӯзи ҷазо нишон медиҳад, ки ҳамаи аъмоли мо сабт мешавад ва ба он ҷавоб хоҳем дод; ин ба одамӣ ғайрат ва масъулият медиҳад, ки некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Дар он рӯз ҳеҷ кас ба ҷуз Аллоҳ таоло корсоз нест; ин боварӣ инсонро ба танҳо Аллоҳ таваккул кардан ва аз Ӯ ёрӣ хостан ҳидоят мекунад.
• Ёдоварии рӯзи ҷазо дилро нарм ва ба тавбаву ибодат майлдор месозад ва умеди раҳмати Аллоҳро дар дили банда зиёд мекунад.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат аз доираи дониши инсон берун аст ва мо бояд онро тавре ки Аллоҳ ва Пайғамбараш хабар додаанд, қабул кунем ва ба он имон оварем.