سوره انفطار — آیه 8

معانی کلمات:

• صُورَةٍ: شکل و قیافه، هیئت و ظاهر.
• مَا شَاءَ: آنچه خواست و اراده کرد.
• رَکَّبَکَ: تو را ترکیب کرد، ساخت و پرداخت.

تفسیر آیه:

ای انسانِ منکرِ معاد! چه چیزی تو را نسبت به پروردگار کریم و بخشندهات مغرور کرده است؟ خدایی که تو را آفرید و اندامت را نیکو و متناسب ساخت و به اعتدال و توازن درآورد و برای انجام وظایفت، اعضا و جوارحت را به بهترین شکل ترکیب نمود. او تو را در هر شکلی که خواست و اراده کرد، آفرید و صورتگری کرد. اگر او میخواست، تو را به شکل حیواناتی مانند الاغ، میمون یا سگ میآفرید، اما با لطف و کرم خود، تو را در زیباترین و کاملترین شکل ممکن، یعنی صورت انسانی، آفرید. این آفرینشِ نیکو و صورتِ زیبا، نشانهای از قدرت و حکمت الهی و دلیلی بر لطف و محبت او نسبت به بندگانش است. پس چگونه در برابر چنین پروردگارِ کریمی، نافرمانی میکنی و به روز بازگشت و حساب، کفر میورزی؟

فواید و پیامهای آیه:

• نعمتِ صورتِ زیبا و اندامِ متناسب، یکی از بزرگترین نعمتهای الهی است که انسان باید پیوسته شکرگزار آن باشد و آن را وسیلهای برای شناخت خداوند و اطاعت از او قرار دهد.
• آفرینش انسان در بهترین شکل، نشانهی کمال قدرت و حکمت الهی است؛ خدایی که چنین آفرینش دقیق و زیبایی را رقم زده، قطعاً بر زنده کردن دوباره انسانها نیز تواناست.
• این آیه انسان را از غرور و تکبر بازمیدارد و به او یادآوری میکند که هیچ چیز از خودش نیست؛ بلکه همهی زیباییها و تواناییهایش، هدیه و بخششی از سوی پروردگار کریم است.
• توجه به این نعمت، محبت خداوند را در دل انسان افزایش میدهد و او را به شکرگزاری و عبادت خالصانه ترغیب میکند؛ چرا که خدایی که اینگونه زیبا و کامل آفریده، سزاوار ستایش و سپاس است.