Сураи Аль-Инфитар — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «صُورَةٍ»: шакл, сурат, қиёфа.

— «رَكَّبَكَ»: туро таркиб дод, яъне шаклу қиёфаи туро офарид ва ба ҳам пайваст.

1. Тафсири оят:

Эй инсон, дар кадом шакле ки Парвардигор хостааст, туро офаридааст. Ӯст, ки туро дар батни модар суратгарӣ кард ва ба ту шаклу қиёфае ато намуд, ки худ баргузида буд. Ин сурат метавонад зебо ё но зебо, солим ё нуқсдор бошад, аммо ҳамаи инҳо аз ҳикмати Худованд аст. Ӯ туро на ба сурати ҳайвонҳо монанди хар, маймун ё саг офарид, балки ба шакли инсон ва бо аъзои комил таркиб дод, то вазифаҳои худро иҷро карда тавонӣ. Ин ҳама далели қудрату раҳмати Ӯст ва бояд туро ба шукру итоат водорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд дар бораи офариниши худ андеша кунад ва бидонад, ки шаклу қиёфааш ба хоҳиши Худованд аст, на ба кӯшиши худаш.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои зоҳириро қадр кунем ва барои онҳо шукргузор бошем.

— Худованд бо ҳикмати худ ба ҳар кас шакли муносиб ато мекунад ва ин адолати Ӯст.

— Инсон набояд бо шакли зоҳирии худ фахр кунад ё дигаронро хор бинад, зеро ҳама аз ҷониби Парвардигор аст.

— Ёдоварии ин неъматҳо моро ба сӯи имони қавӣ ва итоати Худованд ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати Исломро зиёд месозад.