سوره انفطار — آیه 7

معانی کلمات:

• «سَوّاكَ»: یعنی اعضای تو را منظم و هماهنگ آفرید و هر عضو را در جای مناسب خود قرار داد.
• «عَدَلَكَ»: یعنی تو را معتدل و راستقامت آفرید و شکل و شمایل تو را متعادل و متناسب قرار داد.

تفسیر آیه:

ای انسانِ منکرِ رستاخیز! چه چیزی تو را نسبت به پروردگار بزرگوار و بخشندهات مغرور کرده است؟ او همان کسی است که تو را پس از آنکه هیچ نبودی آفرید، سپس اعضای تو را منظم و هماهنگ ساخت و هر یک را در جایگاه شایستهاش قرار داد. آنگاه قامت تو را معتدل و راست گردانید و شکل و شمایل تو را متعادل و متناسب آفرید؛ نه مانند حیوانات که خمیده و به سوی زمین هستند، بلکه تو را با قامتی راست و اندامی زیبا و متوازن خلق کرد. او عقل را در تو قرار داد، زبانت را به نطق گویا ساخت و تو را برای انجام وظایف و مسئولیتهایت آماده و مجهز نمود. سپس در هر صورتی که اراده کرد، تو را به شکل و هیئتی شایسته و زیبا آفرید.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت نعمتهای الهی، بهویژه نعمت آفرینش و آفرینشِ نیکو، انسان را از غرور و سرکشی بازمیدارد و او را به شکرگزاری و اطاعت از پروردگار وا میدارد.
2. آفرینش انسان در بهترین شکل و با معتدلترین قامت، نشانهی لطف و کرم خداوند است و انسان را به محبت و بندگی او سوق میدهد.
3. توجه به دقت و ظرافت آفرینش، ایمان به قدرت بینهایت خداوند را تقویت میکند و انسان را به یاد معاد و روز رستاخیز میاندازد که او قادر است بار دیگر او را بیافریند.
4. این آیه انسان را به تواضع و فروتنی دعوت میکند؛ چرا که او مخلوقی است که همهی وجودش را مدیون لطف و کرم پروردگار خویش است.