Сураи Аль-Инфитар — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• خَلَقَكَ: туро офарид.
• فَسَوَّاكَ: пас аъзои туро дуруст ва баробар кард.
• فَعَدَلَكَ: пас туро мӯътадил ва ростқомат гардонд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба инсон муроҷиат карда, мепурсад: кадом чиз туро ба худписандӣ ва ғурур нисбат ба Парвардигори меҳрубонат водор кард? Он Парвардигороре, ки туро аз нестӣ офарид, баъд аъзои баданатро дурусту баробар сохт ва туро дар шакли зебою муносиб офарид. Ӯ туро ростқомат ва мӯътадил гардонд, то ки ту аз ҳайвонот фарқ кунӣ ва барои иҷрои вазифаҳои худ қобилият дошта бошӣ. Ҳамаи ин неъматҳо аз ҷониби Парвардигори бахшанда аст, ки сазовори шукр ва итоат аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша неъматҳои офаринишро ба ёд орад ва ба Парвардигори худ шукргузор бошад.
• Худованд инсонро дар беҳтарин шакл офаридааст, бинобар ин бояд қадри ин неъматро донад ва аз он барои некӣ истифода кунад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои ғурур ва худписандӣ, ба Худои худ бозгардад ва Ӯро парастиш кунад.
• Шукргузорӣ ва итоат ба Худованд сабаби зиёд шудани неъматҳо ва хушбахтӣ дар дунёву охират мегардад.