Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• كَالُوهُمْ: андоза карданд барои онҳо (одамон).
• وَّزَنُوهُمْ: вазн карданд барои онҳо.
• يُخْسِرُونَ: кам мекунанд, нуқсон мерасонанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи мазаммати онҳоест, ки дар андоза ва вазн камӣ мекунанд. Худованд мефармояд, ки онҳо вақте барои худ аз одамон чизе мехаранд, ҳаққи худро пурра мегиранд, аммо вақте барои дигарон чизе меандозанд ё вазн мекунанд, кам медиҳанд ва ҳаққи онҳоро поймол мекунанд. Ин рафтор нишонаи худписандӣ ва беинсофӣ аст, ки дар дили инсон ҷой мегирад. Чунин одамон на танҳо дар муомила бо мардум беадолатанд, балки дар назди Худо низ масъуланд ва бояд ҷавобгӯ бошанд. Ин амал дар замони Расули Худо (с) дар Мадина низ маъмул буд, ки мардум дар андоза ва вазн камӣ мекарданд ва ин оят онҳоро аз ин кори зишт бозмедорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар муомила бо мардум бояд адолат ва ростқавлӣ дошта бошем.
• Худованд ҳатто камчинии хурдро дар андоза ва вазн ба назар мегирад ва ин нишонаи он аст, ки дин ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо аҳамияти калон медиҳад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба адолат ва эҳтиром ба ҳуқуқи дигарон даъват мекунад.
• Ваъдаи ҳисобот дар рӯзи қиёмат моро водор мекунад, ки дар ҳама корҳо, хусусан дар муомила бо одамон, аз Худо битарсем ва росткор бошем.
• Ислом дини адолат ва ростӣ аст ва ҳар як мусалмон бояд ин сифатҳоро дар худ парвариш кунад, то дигарон ба ислом майл кунанд.