Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• أُرْسِلُوا — фиристода шудаанд, вазифадор карда шудаанд.
• حَافِظِينَ — нигаҳбонон, посбонон, назораткунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба кофирон ва муҷримон ҷавоб медиҳад, ки онҳо ҳақ надоранд ба муъминон бо назари тамасхур ва сарзаниш нигаранд ва онҳоро гумроҳ ҳисоб кунанд. Зеро Худо онҳоро бар муъминон нигаҳбон ва посбон нафиристодааст, то ки аъмоли онҳоро назорат кунанд ва ё онҳоро ба роҳи дуруст баргардонанд. Онҳо на вазифаи назорат доранд ва на ҳуқуқи ҳукм кардан бар имон ва аъмоли дигарон. Ҳамин гуна, онҳо наметавонанд бо гуфтани «инҳо гумроҳанд» худро бартар аз муъминон ҳисоб кунанд, чунки масъулияти ҳидоят ва назорат танҳо ба Худои Таъоло тааллуқ дорад. Ҳар кас танҳо ба амали худаш ҷавобгар аст ва касе бар дигаре посбон гумошта нашудааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар бораи дигарон зуд ҳукм накунем ва худро бар онҳо бартар нашуморем.
• Ҳар шахс пеш аз ҳама бояд ба амали худаш машғул шавад, на ба айбҷӯии дигарон.
• Худованд одил аст ва ҳисобу китоби ҳамаро Худаш анҷом медиҳад; мо вазифаи назораткунанда надорем.
• Ин оят сабақи тавозуъ ва эҳтиром ба дигаронро меомӯзад ва моро ба сӯи адолат ва меҳрубонӣ ҳидоят мекунад.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки ҳар кас масъули амали худаш аст ва ин боиси он мегардад, ки мо ба ҷои танқиди дигарон, худро ислоҳ кунем ва ба роҳи рост қадам гузорем.