سوره انشقاق — آیه 17

معانی کلمات:

• «وَسَق»: جمع کرد، گرد آورد و در بر گرفت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به شب و آنچه در خود جمع میکند سوگند یاد کرده است. منظور از «آنچه در خود جمع میکند» موجودات زندهای است که در روز پراکندهاند و هنگام فرا رسیدن شب، به لانهها و پناهگاههای خود بازمیگردند و در دل شب گرد میآیند. شب، با تاریکی خود، همه چیز را در آغوش میکشد و آرامش را بر موجودات سایه میافکند. این سوگند، نشانهای از قدرت و تدبیر الهی در نظام آفرینش است که همه چیز را با نظمی شگفتانگیز به حرکت درمیآورد و در زمان مقرر، هر چیزی را به جای خود بازمیگرداند.

فواید و پیامهای آیه:

1. نظم آفرینش و تدبیر الهی: بازگشت موجودات به مأواهای خود با فرا رسیدن شب، نشانهای از نظم دقیق و حکمت بینهایت خداوند در جهان هستی است. این امر انسان را به تفکر در عظمت خالق وامیدارد.
2. آرامش و امنیت در سایه ایمان: شب، نماد آرامش و امنیت است. همانگونه که موجودات در شب به آسایش میرسند، انسان نیز با ایمان به خداوند و توکل بر او، در دل تاریکیها و سختیهای زندگی به آرامش حقیقی دست مییابد.
3. درس عبرت برای انسان: این سوگندها یادآور آن است که انسان نیز مانند سایر موجودات، در مسیر زندگی به نقطهای بازمیگردد که سرانجامِ او به سوی خداست. پس باید در این مسیر، با عمل صالح و تقوا، خود را برای بازگشت به پیشگاه الهی آماده کند.
4. قدرت و سیطره الهی بر همه چیز: سوگند به شب و آنچه در بر میگیرد، بیانگر آن است که هیچ چیز از حیطه قدرت خداوند خارج نیست و همه موجودات تحت فرمان و اراده او هستند. این باور، انسان را در برابر سختیها مقاوم و به رحمت الهی امیدوار میسازد.