Surat Al-Fajr — Ayat 18

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• تَحَاضُّونَ: Saling ngajak, saling ngoyok, utawa saling menehi semangat marang wong liya supaya nindakake sawijining bab kang becik.
• طَعَامِ: Panganan, yaiku samubarang kang bisa dipangan.
• الْمِسْكِينِ: Wong mlarat, yaiku wong kang ora duwe apa-apa lan ora bisa nyukupi kebutuhan uripe dhewe.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki minangka teguran saka Allah marang manungsa kang padha lali marang kewajibane. Ing ayat sadurunge, Allah nyritakake babagan wong kang ora ngurmati anak yatim lan ora gelem menehi pangan marang wong mlarat. Ing ayat iki, Allah negesake maneh yen wong-wong mau ora mung ora gelem menehi pangan marang wong mlarat, nanging uga ora gelem ngajak-ngajak wong liya supaya padha menehi pangan marang wong mlarat.

Tegese, dheweke ora mung pelit marang awake dhewe, nanging uga nyegah wong liya saka tumindak becik. Padahal, menehi pangan marang wong mlarat iku kalebu amal kang gedhe pahalane lan dadi tandha yen atine isih duwe rasa welas asih. Wong kang ora gelem ngajak wong liya kanggo menehi pangan marang wong mlarat iku nuduhake yen dheweke ora peduli marang nasibe wong kang lagi kesusahan, lan ora duwe rasa tanggung jawab sosial marang sesama.

Ayat iki mulangake yen iman kang bener iku ora cukup mung ngakoni anane Allah, nanging kudu diwujudake ing tumindak nyata, kayata tetulung marang wong kang butuh. Mula, sapa wae kang ngaku mukmin kudu gelem ngajak lan ngajak-ngajak wong liya supaya padha nindakake kabecikan, utamane menehi pangan marang wong mlarat.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen iman iku kudu dibarengi karo amal nyata, ora mung omongan wae.
• Menehi pangan marang wong mlarat iku kalebu ibadah kang gedhe pahalane lan bisa nyedhaki awake dhewe marang Allah.
• Wong Islam iku kudu dadi pribadi kang peduli marang sesama, ora mung mikirake awake dhewe.
• Ngajak wong liya kanggo tumindak becik iku kalebu amal jariyah kang ora bakal pedhot pahalane.
• Ayat iki mulangake yen kita ora kena pelit lan ora peduli marang wong kang lagi kesusahan, amarga kabeh iku bakal dipertanggungjawabake ing ngarsane Allah.
• Kanthi nindakake kabecikan marang wong mlarat, ati kita bakal dadi luwih alus lan luwih cedhak marang Allah lan marang sesama manungsa.