Сураи Аль-Фаджр — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «تَحَاضُّونَ»: якдигарро тарғиб ва ҳавасманд мекунед, яъне ба якдигар талқин мекунед, ки некӣ кунанд.

— «طَعَامِ الْمِسْكِينِ»: хӯрок додан ба мискин, яъне ба шахси ниёзманде, ки чизе барои хӯрдан надорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки одамон на танҳо худашон ба мискин хӯрок намедиҳанд, балки якдигарро низ ба ин кор тарғиб намекунанд ва ҳавасманд намесозанд. Ҳол он ки додани таом ба мискин аз бузургтарин некӣ ва аз сифоти бандагони солеҳ аст. Ин оят ҳамчун мазаммат ва сарзаниш ба онҳоест, ки дар ҷомеа ба ҳоли ниёзмандон бепарвоӣ мекунанд ва касеро ба кӯмак ба онҳо водор намесозанд. Дар воқеъ, ин бепарвоӣ аз сахтии дил ва муҳаббати аз ҳад зиёд ба дунё сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом моро ба ғамхорӣ ва дастгирии ниёзмандон, бахусус мискинон, даъват мекунад.

— Тарғиб ба некӣ ва ҳавасманд кардани дигарон ба корҳои хайр аз сифоти мӯъминони ҳақиқӣ аст.

— Бепарвоӣ ба ҳоли фақирон ва мискинон сабаби сарзаниш ва мазаммат дар назди Худованд мегардад.

— Додани таом ба мискин амали некӯест, ки дилро нарм ва ҷомеаро ба ҳамдигар наздик месозад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо ибодати шахсӣ кофӣ нест, балки масъулияти иҷтимоӣ низ ба зиммаи мост.