Сураи Аль-Фаджр — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «يَا لَيْتَنِي»: «Кошки ман» — ибораи пушаймонӣ ва ҳасрат.

— «قَدَّمْتُ»: «пеш фиристодам» — яъне амалҳои некро дар дунё барои охират омода кардам.

— «لِحَيَاتِي»: «барои ҳаёти ман» — мақсуд ҳаёти ҷовидони охират аст, ки ҳаёти ҳақиқӣ мебошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони касе хабар медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳангоми дидани ҳисобу китоб ва ҷазои амалҳояш дар ҳолати ниҳоят пушаймонӣ қарор мегирад. Ӯ бо ҳасрат мегӯяд: «Кошки ман дар дунё амалҳои солеҳ ва некӯкорӣ мекардам ва онҳоро барои ин ҳаёти охиратам пеш мефиристодам!» Мақсуд аз «ҳаёти ман» ҳаёти охират аст, зеро он ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ мебошад, на ҳаёти гузарои дунё. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар дунё бояд аз фурсат истифода барад ва амалҳои некро пешакӣ омода созад, то дар охират пушаймон нашавад. Дар он рӯз пушаймонӣ фоида намедиҳад ва ҳеҷ чизро барнамегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки дунё ҷои амал ва охират ҷои ҷазо аст; пас бояд пеш аз марг амалҳои нек анҷом диҳад.

— Ҳаёти ҳақиқӣ ҳаёти охират аст, на ҳаёти гузарои дунё; ин боиси он мегардад, ки инсон дилашро ба охират бибандад ва аз ғафлат дур шавад.

— Ин оят инсонро ба тавба ва баргардонидан ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз пушаймониён набошад.

— Ислом дини амал ва кӯшиш аст; ҳар кас ба андозаи амали некӯаш дар охират сазовори неъматҳои ҷовидонӣ мегардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки фурсати ҳаётро ғанимат донем ва онро дар роҳи хайру савоб сарф кунем, то ки дар охират шодмон ва комёб бошем.