سورت فجر — آیت 27

د معاني کلمو:

• النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ: هغه نفس (روح) چې د الله په ذکر، ایمان او وعده یې ډاډه او مطمئنه وي، نه ډارېږي او نه خفه کېږي.

تفسیر:

کله چې مومن بنده د مرګ په وخت کې وي، یا د قیامت په ورځ، ورته ویل کېږي: "اې هغه نفس چې (د الله په ذکر او ایمان) مطمئن شوې!" دا هغه نفس دی چې د الله په ذکر، په ایمان او په هغه نعمتونو چې الله تعالی د مومنانو لپاره تیار کړي دي، ډاډه وي. ورته ویل کېږي: خپل رب ته ستون شه، په داسې حال کې چې ته د الله له اکرام او رحمت څخه راضي يې، او الله تعالی له تا څخه راضي دی. بیا ورته ویل کېږي: زما د نیکو بنده ګانو په ډله کې داخل شه، او زما جنت ته ننوځه.

دا خطاب د مومن بنده ته د مرګ په وخت کې د بشارت (خوشخبري) په توګه ورکول کېږي، او همدارنګه د قیامت په ورځ به ورته دا ویل کېږي. دا هغه نفس دی چې د الله په ذکر او د هغه په وعده یې اطمینان موندلی وي، او د ایمان او نیکو عملونو له برکته یې زړه آرام او سکون موندلی وي.

فايدې:

• دا آیت د مومن بنده لپاره تر ټولو لویه خوشخبري ده، چې د مرګ په وخت کې به ورته داسې ښکلی او عزتمندانه خطاب کېږي.
• دا آیت مومنانو ته دا هڅونه ورکوي چې د الله په ذکر او ایمان سره خپل زړه مطمئن کړي، ځکه چې د زړه سکون او اطمینان یوازې د الله په ذکر کې دی.
• دا آیت د مرګ په اړه د مومن لید بدلوي؛ مرګ د مومن لپاره د ویرې ځای نه دی، بلکې د خپل رب سره د ملاقات او د جنت د نعمتونو د ترلاسه کولو دروازه ده.
• دا آیت د رضا (رضایت) اهمیت ښیي، چې مومن باید د الله له قضا او قدر سره راضي وي، او الله تعالی به هم له هغه څخه راضي وي.
• دا آیت د نیکو بنده ګانو سره د یوځای کېدو او د جنت د ننوتلو بشارت ورکوي، چې د هر مومن تر ټولو لویه هیله او هڅه ده.