سوره فجر — آیه 27

معانی کلمات:

• نَفْس: جان، روح، خودِ انسان.
• مُطْمَئِنَّة: آرام، مطمئن، آرامگرفته و ثابتقدم.

تفسیر آیه:

ای جانِ آرامگرفته! این خطاب، ندای پر مهر پروردگار به بندگان مؤمن و صالح است؛ به آنانی که دلهایشان با یاد خدا و ایمان به او آرامش یافته و در پرتو ذکر و عبادت، به یقین و طمأنینهای رسیدهاند که دیگر هیچ ترس و اضطرابی در وجودشان راه ندارد. این ندا هنگام فرا رسیدن مرگ و نیز در روز قیامت به آنان گفته میشود و مژده میدهد که به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو از او خشنودی و او نیز از تو خشنود است. پس در زمره بندگان شایسته و برگزیده خدا درآی و همراه آنان وارد بهشت جاودان من شو.

فواید و پیامهای آیه:

• آرامش حقیقی و پایدار، تنها در سایه ایمان به خدا و یاد او به دست میآید، نه در انباشتن مال و مقام دنیا.
• مرگ برای مؤمنان، نه پایان و نابودی، بلکه آغاز بازگشتی شریف به سوی پروردگار مهربان است؛ بازگشتی که با رضایت و خشنودی دوطرفه همراه است.
• این آیه به ما میآموزد که هدف نهایی زندگی، رسیدن به مقام «نفس مطمئنه» است؛ مقامی که در آن دل، در برابر سختیها و ناملایمات، استوار و آرام است و به قضای الهی راضی است.
• محبوبترین بندگان نزد خدا، کسانی هستند که با ایمان و عمل صالح، دل خود را از تعلقات دنیوی پاک کرده و به لقای پروردگار دل بستهاند؛ و پاداش آنان، همنشینی با صالحان و ورود به بهشت جاودان است.