Surja Et-Teube — Ajet 85

Kuptimi i fjalëve:

• لَا تُعْجِبْكَ – të mos të mahnitë / të mos të bëjë përshtypje.
• أَمْوَالُهُمْ وَأَوْلَادُهُمْ – pasuria e tyre dhe fëmijët e tyre.
• يُعَذِّبَهُم بِهَا – t’i dënojë ata nëpërmjet tyre (pasurisë dhe fëmijëve).
• وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ – dhe t’u dalë shpirti (të vdesin).

Tefsiri i ajetit:

O Pejgamber! Mos u mahnit nga pasuria dhe fëmijët e hipokritëve, sepse kjo nuk është shenjë nderimi nga ana e Allahut ndaj tyre. Përkundrazi, Allahu dëshiron që t’i ndëshkojë ata në jetën e kësaj bote pikërisht nëpërmjet këtyre gjërave – ata mundohen e lodhen duke i mbledhur ato, i godasin fatkeqësitë në to, dhe i humbasin ato në mënyra të ndryshme, e kështu vuajnë dhembje të vazhdueshme. Pastaj, kur të vijë çasti i vdekjes, shpirti i tyre del nga trupi duke qenë ende në mosbesim (kufr), pra vdesin si jobesimtarë, dhe kjo është ndëshkimi më i madh – humbja e dynjasë dhe e ahiretit së bashku. Ky ajet është ngushëllim për besimtarët që të mos i lakmojnë këto begati kalimtare të hipokritëve, sepse ato janë burim vuajtjeje për ta, jo lumturie.

Përfitimet nga ajeti:

1. Pasuria dhe fëmijët nuk janë domosdoshmërisht shenjë e kënaqësisë së Allahut ndaj njeriut; shpesh ato janë sprovë dhe ndëshkim i fshehur.
2. Besimtari nuk duhet ta masë vlerën e njeriut me pasurinë dhe pasardhësit e tij, por me devotshmërinë dhe bindjen ndaj Allahut.
3. Fundi i hidhur i jobesimtarëve – vdekja në mosbesim – është humbja më e madhe, prandaj njeriu duhet ta shfrytëzojë jetën për t’u afruar te Allahu.
4. Ky ajet na mëson të jemi të kënaqur me atë që na ka dhënë Allahu dhe të mos lakmojmë atë që kanë të tjerët, sepse begatia e vërtetë është besimi dhe bindja.