سورت لیل — آیت 11

د معنیٰ (کلمې):

• یُغْنِي: بې پروا کول، ګټه رسول، دفاع کول.
• تَرَدَّى: راپرېوتل، له لوړ ځایه په ژور ځای کې غورځېدل (دلته: په دوزخ کې غورځېدل).

تفسیر:

دا آیت د هغه چا په اړه دی چې په خپل مال باندې بخل کوي او د خپل رب د ثواب هیلې نه لري، او د "لا إله إلا الله" او د هغې د مقتضیاتو (یعنې د توحید او د آخرت د جزا) تصدیق نه کوي. الله تعالیٰ داسې کس ته د بدبختۍ لارې اسانوي. کله چې داسې سړی په دوزخ کې راپرېوځي (یعنې هلاک شي او جهنم ته داخل شي)، نو د هغه مال چې په بخل سره یې ساتلی و، هېڅ په کار به رانشي او د عذاب څخه به یې ونه ژغورلای شي. هغه مال به نه د هغه د بخل د سزا مخه نیولی شي او نه به د هغه د عذاب په کمولو کې کومه مرسته وکړي. په دې توګه، مال چې په دنیا کې د عزت او خوند سبب ګڼل کېږي، په آخرت کې به د هغه چا لپاره چې بخل یې کړی او حق یې نه دی ادا کړی، یوازې حسرت او پښیماني وي.

فايدې:

• مال د انسان د نجات سبب نه دی، بلکې د مال په وسیله د الله د رضا لاسته راوړل (یعنې په حق لارو کې لګول) د نجات سبب دی.
• بخل او د حق د ادا کولو څخه تېښته د انسان لپاره د آخرت په عذاب کې د زیاتوالي سبب ګرځي.
• په دنیا کې د مال پر ځان باندې تکیه کول او د الله له جزا څخه بې پروا کېدل، د انسان د تباهۍ لامل دی؛ نو مسلمان باید تل د الله له عذاب څخه ووېرېږي او په خپل مال سره د آخرت د ابدي ژوند د ابادۍ هڅه وکړي.
• دا آیت د دې یادونه کوي چې قیامت کې به مال او اولاد هېڅ ګټه نه رسوي، مګر هغه څوک چې په ایمان او نیکو عملونو سره الله ته راشي.